Er zijn andere verklaringen

We volgen het nieuws en vallen telkens van de ene in de andere verbazing. Telkens gebeuren er ongelooflijke dingen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Als er al iemand de olifant in de kamer ziet dan durft men deze niet te benoemen. Ik heb het daarmee gehad. Ik benoem de olifant: Er zijn andere verklaringen!



Net als bij Pim Fortuyn en JFK was er één “radicaal” die geheel zelfstandig de moord op Charlie Kirk heeft geplanned en uitgevoerd. Dat moet voldoende zijn om de meute stil te houden en het zoeken naar de werkelijke moordenaars en/of samenzweerders kan stoppen. WE GOT HIM!

Zelfs Netanyahu reageert gedurende 2 minuten op de moord en het feit dat de Israëlische betrokkenheid een verzinsel, grote leugen en een complottheorie is. Hij begint zijn speech met het noemen van Joseph Goebbels en nazi-propaganda en gebruikt daarmee wederom een verwijzing naar de holocaust, zoals altijd. Geen woord over Kirk’s openlijke kritiek op de Israëlische politiek en zijn twijfels over het verhaal van 7 oktober. Charlie was zijn grote vriend en had hem pas nog een brief geschreven. Ook geen woord over de kritiek in deze brief.

Toch wijzen (weer) vele aanwijzingen naar de Israëlische geheime dienst en/of overheid. Zoals zo vaak. Maar deze olifant mag niet benoemd worden. Ik doe het toch.

Zoals bij de zaak Jeffrey Epstein. Al jaren wordt er door vriend en vijand beweerd dat Epstein een connectie had met de Mossad. Hij zou hoogwaardigheidsbekleders chantabel maken en op die manier invloed uitoefenen namens Israël. Vrijwel niemand kan er een goede verklaring voor geven hoe Epstein zo vreselijk rijk is geworden. Niemand mag in de files kijken. Ze zullen nog honderd jaar gesloten blijven, zo neem ik aan. Dan wordt hij dood aangetroffen in zijn cel. Alle camera’s zijn om onduidelijke reden op dat moment niet actief. Wie heeft er zo’n macht?

Of de oorlog in Oekraïne en de Joodse connectie alhier. Hierover schreef ik al eerder. Waarom is het oosten van Oekraïne zo belangrijk voor de Asjkenazische Joden?

Zelfs de acteur/president Zelensky is van joodse afkomst. Wat heeft dit te maken met de Mashiach Menachem Mendel Schneerson en zijn wens om terug te keren naar Oekraïne? Hij noemde het zelfs “Groot-Israël” en liet er de grootste synagoge ter wereld bouwen. Maar wie durft hier over te spreken?

Maar ik neem je verder mee de geschiedenis in: 11 september 2001. Iedereen die een klein beetje logisch nadenkt weet inmiddels dat er heel veel niet klopte die dag. Alleen al het verhaal van gebouw 7 is zo overduidelijk. Het gebouw heette overigens het “Salomon Brothers Building“. Waarom namen zovele joodse werkers in de gebouwen die dag vrijaf? Hadden ze voorkennis? Waarom verhoogde de joodse eigenaar de verzekering? Niemand vraagt …

Maar 11 september heeft een onmetelijke invloed op onze wereld gehad. Niet alleen werd het startschot gegeven voor “war on terror” waardoor de VS (en NATO) een vrijbrief kregen om aan te vallen waar en wanneer ze wilden maar ook lag de “Patriot-act” al op de plank die de overheid van de VS ongelooflijke bevoegdheden gaf over haar eigen burgers. Sindsdien is dit voorbeeld gevolgd door vele westerse landen (Sleepwet).

De moord op John F. Kennedy is nog steeds voor velen een mysterie. Cubaanse betrokkenheid? Maffia met rancune? De CIA heeft ermee te maken? Allemaal theorieën en nog steeds geen echte antwoorden. Feit is echter wel dat JFK kort tevoren zelf geld had laten drukken, buiten de (voornamelijk joods gecontroleerde) Federal Reserve (Centrale bank) om. Hierdoor liepen steenrijke bankiers miljarden aan rente mis. Een algemeen bekend feit maar niemand durft het in verband te brengen met de moord op JFK. Alle motieven die genoemd worden zijn veelal speculatief maar het motief van de Federal Reserve is, als enige, aantoonbaar.

De 2e wereldoorlog begon in 1939 in Europa. Dat weet elk kind want het wordt op elke school onderwezen. Toen de nazi’s Polen binnenvielen was de Tweede Wereldoorlog een feit voor Europa.

Of verklaarden de Joden de oorlog aan de nazi’s? Al 6 jaar eerder, in 1933? De kranten zijn duidelijk maar toch leren we iets heel anders. Had dat niet met eenzelfde scenario te maken als JFK? De nazi’s arresteerden de steenrijke Joodse bankiers en brachten een eigen vorm van geld op de markt, buiten de Centrale Bank om en zonder rente. De nieuwe munt was gebaseerd op arbeidskracht. In recordtijd leefde de Duitse economie op: geen werkeloosheid, geen inflatie en welvaart voor iedereen. Hitler verdiende er een voorpagina op het Amerikaanse blad Time mee.

Overigens pasten zowel Saddam Hussein (Irak) als Moammar al-Qadhafi (Libië) in ditzelfde patroon: Eigen geld buiten de Centrale Banken om en de westerse mogendheden grepen in, onder valse voorwendselen. Ik denk aan een “beroemde” quote van Rothschild:

Geef mij de controle over het geld van een land,
dan kan het mij niet schelen wie de wetten maakt.

We kunnen nog verder terug gaan in de tijd. De invloed van Joden op de Sovjet revolutie wordt niet meer ontkend. Ook de bemoeienissen van steenrijke Joodse bankiers tijdens de Eerste Wereldoorlog is algemeen bekend, denk maar aan de Balfour declaration. We kunnen terug gaan tot de “protocollen van Zion” en de droom van de Zionisten die eind 19e eeuw op schrift werd gesteld maar dan ontkennen weer velen de echtheid hiervan. Onlangs hebben zowel Rypke Zeilmaker (backup) als Janet Ossebaard deze tegen het licht gehouden. Beoordeel zelf.

Een paar feiten blijven echter staan tot op de dag van vandaag: Er leven 8 miljard mensen op deze aardkloot. Ongeveer 0,2% daarvan zijn Joden. In Nederland leven 18 miljoen mensen waarvan ongeveer 0,25% joods is. Toch kan niemand ontkennen dat Joden, in ieder geval gezien de bevolkingscijfers, ongelooflijk oververtegenwoordigd zijn in posities van rijkdom en macht: politici, bankiers, pers, tech, pharma, enz, enz. Precieze cijfers zijn er nauwelijks omdat onderzoek hiernaar tegengewerkt wordt.

Volgens Forbes Israël zijn er 465 miljardairs van joodse afkomst of identiteit in bezit van 2,66 biljoen dollar. Dit is 15 % van het wereldtotaal voor nauwelijks 0,2 % van de wereldbevolking. Onder de 50 rijkste mensen, dit jaar minstens 12 Joodse persoonlijkheden waarvan 8 in de Top 20. Dat is respectievelijk 24% (top 50) en 40% (top 20). bron

Ook mag natuurlijk de vluchtelingencrisis niet ontbreken in het lijstje. In een eerder filmpje toonde ik de relatie met Israel en onze asielproblematiek al aan:

backup indien nodig

Het zal voor iedereen duidelijk zijn dat een miniem klein deel van onze bevolking verschrikkelijk veel invloed uitoefent op onze samenleving. Volgens velen leven wij in een “Joods christelijke samenleving” maar met 0,2% is er maar heel weinig Joods van. Ook dit is een poging om christenen voor het karretje te spannen voor de zionistische doelen. Zelfs de woorden hebben zelf een duidelijke functie: Joods eerst en dan christelijk, Joods met een hoofdletter en christelijk niet. Hoe worden we geïndoctrineerd?

We zullen dit juk van ons af moeten gooien, het schuldgevoel van ons af moeten schudden. En dat betekent niet dat we Joden moeten achterstellen, zeker niet. Ik geloof nog steeds in gelijkheid en artikel 1 van de grondwet. Maar die filosofie is ver zoek als we Joden allerlei privileges geven en zelfs eigen woorden zoals antisemitisme. Dat woord betekent niet meer of minder als discriminatie en dat is afdoende geregeld in onze wet. Een Jood achterstellen is niet erger of serieuzer als een Marokkaan, Turk of moslim benadelen.

Misschien begrijp je de woorden van David Icke nu iets beter:

Joden moeten niet 50% van ons beleid bepalen en zelfs geen 20 of 10% maar gewoon democratisch 0,2%, zoals elke minderheidsgroep. Dat zou bijvoorbeeld betekenen dat van elke 1000 gebedshuizen in Nederland er 310 christelijke kerken zijn, 60 islamitische moskeeën en 2 Joodse synagogen. Zo is er ruimte voor ruim 600 kroegen waar atheïsten elkaar kunnen ontmoeten 🙂 DAT, en niets anders, is DEMOCRATIE!

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in Overheid, Recht, Vrijheid | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Er zijn andere verklaringen

Adiós Debby

Weer heeft een goede vriendin en bijzonder mens ons verlaten. Een meid die geweldig veel indruk op me gemaakt heeft. Soms een lieve empathische schat, soms een onuitstaanbaar kreng maar altijd zichzelf. Altijd proberen zoveel mogelijk uit dit leven te halen. Op haar eigen manier; niemand kon haar vertellen hoe te leven; dat wist ze zelf het best. Altijd aanwezig en altijd druk. ADHD kreeg een heel nieuwe betekenis als je haar had leren kennen. Ik herinner me haar woorden: “ADHD? Zet mij in een klas vol met ADHD’ers en ze worden KEIGEK van mij!“. Ze leek dan ook door het leven te razen als een bezetene. Als een opgevoerde brommer zonder remmen; over de honderd met open uitlaten.


We leerden haar kennen een kleine 40 jaar geleden. Vechtend tegen haar demonen maar helaas nog niet helemaal bereid die achter zich te laten. We probeerden haar te helpen; haalden haar in huis in een poging haar een uitweg te bieden. We dachten dat we haar konden helpen maar dat is onmogelijk als je niet geholpen wil worden. Ze was er duidelijk nog niet klaar voor. De drugs bleken sterker als wij en ze vertrok zoals ze was gekomen, afhankelijk maar vol leven en niet van plan haar leven te laten bepalen door anderen.


Ze reisde de wereld rond in haar unimog en wij volgden haar avonturen op haar blog. Ze leek de demonen onder bedwang te hebben en straalde een en al geluk uit. Dit is zoals het leven moet zijn, zo leek het. Reizen, elke dag nieuwe mensen ontmoeten en plezier met hen maken. We leefden met haar mee, soms een beetje jaloers maar op de positieve manier. Wat een leven leefde jij.


Op Heezerenbosch kwamen we elkaar weer tegen. Debby en Marielle gingen uren wandelen over de heide met Roma en Mate. Onvergetelijke en prachtige momenten met een heel bijzonder mens. Als Debby voorbij kwam leek ze met haar energie al je sores op te zuigen en voor een moment was je dan ook in Debby’s wonderland. En als ze ging was je ook weer opgelucht, snakkend naar adem en verlangend naar rust.


Ze was klaar voor de volgende stap in haar leven en vertrok naar Spanje. Ze ging naar HAAR berg, ver van de veranderende Nederlandse maatschappij en terug naar een minimalistisch en sober leven ver van de bewoonde wereld. Minimalistisch in de praktische zin maar niet in levensstijl. Ze leefde erop los in haar koninkrijk en iedereen die langs kwam mocht daarvan meegenieten. Wel op haar manier want zij was regentes over dit soevereine stukje wereld.


Onze gedeelde vriendin Jessica vertoefde regelmatig in Debbyland en genoot daar zichtbaar van. Twee loco’s in een wereld die daar niet op voorbereid is. 2 luna’s te midden van traditionele conservatieve Spaanse burgers. Wat een cultuurschok moet dat geweest zijn. Jessica had er zelfs haar eigen caravan, ver van het chaotische Nederland. Een plekje om tot rust te komen maar ook zeker om te feesten en alle zorgen voor even te vergeten. Nu zijn ze weer samen en zetten waarschijnlijk een andere realiteit op zijn kop.


Deb was een mens waar ik bewondering voor had. Zelfvoorzienend maar vrij. Eigenzinnig maar vol liefde. Haar ziel was ontembaar. Haar leven een aaneenschakeling van sprookjes, diepe zwarte gaten en dan weer onvertaalbare hoofdstukken. Ze had vaak een Tattookit bij en soms mocht je een tekst op haar lijf schrijven. Haar lichaam leek een dagboek; van plezier maar ook zeker littekens en dan weer feest. Je raakte dan ook niet uitgelezen. Tijdens een groot feest was haar stem compleet kapot dus tattooeerde ze de bestelling op haar arm. Die ober zal haar ook nooit vergeten. Ik heb haar nooit verteld hoeveel kleur ze gaf aan mijn leven; hoeveel hoop ze strooide in haar omgeving; hoop en geloof dat het leven ook anders kan.


Debby was mijn Pipi; Marielle en ik waren Annika en Tommy. In haar bijzijn was je weer een beetje kind. Ze greep de wereld en maakte er Debby’s wonderland van. Een piratendochter op de wilde wateren. Toen we, met de motor, op haar berg aankwamen leek het een andere wereld, een andere realiteit. Een hippiedorp maar dan gekker. Een vrijgevochten stukje grond maar dan met een bijzondere stempel. Een berg die gevoelsmatig boven de mensheid uit stak. Ik vergeet nooit meer haar zelfgemaakte WC met zicht over de hele vallei. Schijten met een uitzicht, hoe wonderlijk is dat.


Bedankt Debby, dat ik in jouw leven mocht vertoeven.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Adiós Debby

Woorden doen ertoe

Elke dag lijkt onze samenleving een stap verder weg te schuiven van gezond verstand. Wat gisteren nog ondenkbaar leek, wordt vandaag genormaliseerd en morgen alweer overtroffen. Als kritische denker, maar ook vader, zie ik een patroon dat steeds duidelijker wordt: politieke leiders gebruiken woorden en wetten als instrumenten van controle, en de grenzen lijken steeds verder op te schuiven. Maar waar stopt dit? En waar leidt dit toe?

Neem Charlie Kirk, de conservatieve Amerikaanse activist. Zijn leven werd abrupt beëindigd door geweld, en de reacties daarop zijn veelzeggend. In Nederland hoorde ik Sigrid Kaag zeggen: “Woorden doen ertoe.” Natuurlijk, woorden doen ertoe — dat weten we allemaal. Maar de manier waarop ze het zei, klonk alsof de verantwoordelijkheid deels bij het slachtoffer zelf lag. Alsof Kirk maar moest opletten wat hij zei.

Dat roept fundamentele vragen op: kunnen woorden werkelijk iemand dwingen tot actie? Of gebruiken politici dit argument om hun eigen verantwoordelijkheid te verschuiven naar anderen? Als vader denk ik automatisch aan de verantwoordelijkheid die volwassenen hebben om een samenleving veilig en begrijpelijk te houden voor kinderen.

En dan is er de nieuwe Nederlandse conversiewet. Die verbiedt gesprekken met kinderen die twijfelen over hun genderidentiteit, tenzij volledig ondersteunend aan hun transitie. Iedere vorm van tegenwerking kan leiden tot twee jaar gevangenisstraf.

Als vader vraag ik: welke ruimte blijft er voor kritisch nadenken, voor open gesprek? Wanneer de wet bepaalt dat elk gesprek verplicht ondersteunend moet zijn, wordt een kind dat twijfelt gedwongen in één richting geduwd.

Tegenwoordig worden de homo– en gender-conversie vaak samen genoemd, vermoedelijk om bredere acceptatie te bevorderen. Het is algemeen bekend dat pogingen om homoseksualiteit te “genezen” niet meer van deze tijd zijn. Toch zijn er uitzonderingen van mensen die, na jaren als homoseksueel te hebben geleefd, toch een ander pad kiezen.

Er is echter een belangrijk verschil tussen homoseksualiteit en genderdysforie: het eerste is simpel omkeerbaar, het tweede vrijwel niet. Dit verschil onderstreept dat we zeer voorzichtig moeten zijn met interventies, vooral bij kinderen. Het vraagt om een genuanceerde benadering, waarbij de één niet automatisch hetzelfde beleid rechtvaardigt als de ander.

De partij die dit wetsvoorstel indiende is D66, Kaag’s partij. En hier zie je dezelfde logica: woorden doen ertoe, maar wetten ook. Waar in het ene geval woorden impliciet verantwoordelijkheid verschuiven, worden in het andere geval gedachten en gesprekken gecensureerd en strafbaar gemaakt. Als ouder vraag ik me af: wat voor samenleving creëren we?

Waar ligt de grens tussen bescherming en onderdrukking?

Het patroon wordt duidelijk: politieke leiders sturen de samenleving steeds meer met woorden en wetgeving. Elke dag brengt nieuws dat mijn gevoel van wat mogelijk is verder uitrekt. Wat gisteren al absurd leek, wordt vandaag overtroffen. En in dit alles spelen niet alleen wetten en uitspraken een rol, maar ook een bredere cultuur van moralistische controle, vaak aangeduid als WOKE.

Wanneer moraliteit wordt gebruikt om mensen monddood te maken, wordt kritisch denken geremd en vrijheid van meningsuiting onder druk gezet. Zijn we bezig een samenleving te creëren waarin afwijkende gedachten of vragen automatisch moreel veroordeeld worden? Als vader zie ik de implicaties.

Vrijheid van meningsuiting, kritisch nadenken, gezond verstand — het lijkt steeds meer ondergeschikt aan een cultuur die bepaalt wat gezegd mag worden en wat strafbaar of sociaal onaanvaardbaar is. Van Charlie Kirk tot de conversiewet, van politieke uitspraken tot WOKE-discussies.

Steeds vaker wordt vrijheid van denken en spreken beperkt in naam van veiligheid of moraliteit.

Toch stel ik vragen, want dat is de enige manier om niet volledig overweldigd te raken. Kunnen we deze trend keren? Is het mogelijk een samenleving te creëren waarin woorden ertoe doen, maar niet als wapens worden gebruikt? Zullen we wetgeving en bescherming zo vormgegeven worden dat ze vrijheid niet ondermijnen? Hoe beschermen we kinderen en burgers zonder hen hun eigen denken en spreken te ontnemen?

Gisteren sprak ik er over met een vriend. Hij vertelde me dat het schier onmogelijk is om een tattoo te laten zetten in een tattooshop als je minderjarig bent en je ouders er geen uitdrukkelijke toestemming voor hebben gegeven. Zet dat eens in contrast met de nieuwe conversie-wet.

Ik zie een samenleving die steeds zieker wordt.

Elke dag lijkt er een nieuw dieptepunt te zijn, terwijl we nog niet eens de vorige absurditeit verwerkt hebben. Maar als burgers en oudershebben we ook een verantwoordelijkheid naar onze kinderen. Woorden en wetten volgen is één ding, maar kritisch nadenken en vragen stellen is iets heel anders. Politici kunnen woorden en wetten gebruiken om te sturen, maar uiteindelijk bepalen wij mede de richting door onze reacties en ons debat.

Woorden doen ertoe. Wetten doen ertoe. Cultuur en moraliteit doen ertoe. En onze reacties, als burgers, doen ertoe. Als we niet opletten, creëren we een samenleving waarin vrijheid van denken en spreken steeds verder onder druk staat. Waar stopt dit? Waar leidt dit toe? Voor mijn kinderen, voor onszelf, en voor de samenleving als geheel, zijn dat vragen waar we vandaag over moeten nadenken — voordat morgen het nieuws ons weer een nieuwe absurditeit voorschotelt.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in Overheid, Recht, Vrijheid | Getagged , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Woorden doen ertoe

Ongevaccineerde kinderen zijn gezonder

Tijdens een hoorzitting in de Amerikaanse Senaat is onlangs een tot dusver onbekende studie naar voren gebracht die opmerkelijke verschillen zou laten zien in de gezondheid van gevaccineerde en ongevaccineerde kinderen. Advocaat Aaron Siri presenteerde de bevindingen en lichtte toe waarom deze studie nooit is gepubliceerd. De discussie voedt een breder debat over de rol van wetenschap, belangen en vertrouwen in het vaccinatiebeleid.

Een studie die nooit het daglicht zag

De bewuste studie werd uitgevoerd binnen het Henry Ford Health-systeem in Michigan en betrof ruim 18.000 kinderen die waren aangesloten bij de zorgverzekering van de organisatie. De onderzoekers vergeleken de gezondheid van kinderen die één of meer vaccinaties hadden ontvangen met die van een kleinere groep volledig ongevaccineerde kinderen.

Volgens Siri kwamen daar opvallende verschillen uit. Zo zouden gevaccineerde kinderen vaker gediagnosticeerd zijn met astma, allergische aandoeningen, auto-immuunziekten en neuro­ontwikkelingsstoornissen. In sommige gevallen lagen de percentages volgens de analyse meer dan vijf keer zo hoog als bij ongevaccineerde leeftijdsgenoten.

Hoewel de resultaten statistisch significant zouden zijn, besloot Henry Ford Health de studie niet in te dienen voor publicatie. Onderzoekers die eraan meewerkten zouden hun zorgen hebben geuit over mogelijke repercussies voor hun reputatie en banen, omdat de bevindingen afweken van het gangbare publieke gezondheidsbeleid.


De rol van de Senaat

De kwestie kwam naar voren tijdens de hoorzitting How the Corruption of Science has Impacted Public Perception and Policies Regarding Vaccines, georganiseerd door de Permanente Subcommissie voor Onderzoeken van de Amerikaanse Senaat.

Siri stelde dat het achterhouden van de resultaten vooral te maken had met de inhoud: “Als de studie had laten zien dat gevaccineerde kinderen gezonder waren, was ze waarschijnlijk allang gepubliceerd,” aldus Siri.

De voorzitter van de subcommissie, senator Ron Johnson (Republikein, Wisconsin), liet weten dat zijn doel met de hoorzittingen is om meer openheid te creëren. Volgens hem moeten burgers de kans krijgen om alle beschikbare informatie te zien, zodat men zich een onafhankelijk oordeel kan vormen.


Resultaten die tot vragen leiden

De studie keek naar kinderen geboren tussen 2000 en 2016. Ongeveer 2.000 van hen waren volledig ongevaccineerd, terwijl de overige 16.500 minstens één vaccin ontvingen, met een mediane waarde van achttien prikken.

De onderzoekers concludeerden dat gevaccineerde kinderen 2,5 keer vaker een chronische aandoening hadden dan ongevaccineerden. Voor specifieke diagnoses lagen de verschillen nog hoger. Zo werden bij gevaccineerde kinderen vaker spraakstoornissen, auto-immuunziekten en allergische reacties vastgesteld.

Belangrijk detail is dat bij sommige aandoeningen in de ongevaccineerde groep helemaal geen gevallen voorkwamen, zoals diabetes of tics. Daarmee werd het berekenen van verhoudingscijfers in die gevallen onmogelijk.

Hoewel de auteurs benadrukten dat hun studie geen oorzakelijk verband kon bewijzen, stelden ze wel dat de bevindingen vervolgonderzoek rechtvaardigen.


Hoe het onderzoek tot stand kwam

De aanleiding voor de studie lag bij het Informed Consent Action Network (ICAN), een organisatie die pleit voor meer onderzoek naar vaccins en hun veiligheid. In 2017 benaderden vertegenwoordigers van ICAN dr. Marcus Zervos, verbonden aan het Henry Ford Health-systeem en Wayne State University.

Zervos, zelf voorstander van vaccinatie, zou bereid zijn geweest de vergelijking te maken op basis van de grote interne database van Henry Ford Health. Voorwaarde van de initiatiefnemers was dat er een duidelijk onderscheid zou worden gemaakt tussen volledig ongevaccineerde kinderen en kinderen die één of meer prikken ontvingen. Ook werd afgesproken dat de resultaten ongeacht de uitkomst zouden worden gepubliceerd.

Volgens Siri verzekerde Zervos destijds dat hij zijn integriteit hoog in het vaandel droeg en dat publicatie altijd zou volgen. Toch gebeurde dat niet.


Waarom bleef publicatie uit?

In 2020 kreeg Siri een kopie van het manuscript. Daaruit bleek dat de studie nooit was ingezonden naar een wetenschappelijk tijdschrift. Eén van de betrokken onderzoekers, Lois Lamerato, gaf later aan dat de leiding van Henry Ford Health publicatie niet wenselijk vond. Zij vreesde dat de resultaten tot onrust onder artsen en patiënten konden leiden.

Volgens Siri lag de werkelijke reden dieper: de bevindingen strookten niet met het dominante gezondheidsbeleid dat vaccinatie promoot. Hij stelde dat wetenschappelijke nieuwsgierigheid en transparantie in dit geval ondergeschikt werden gemaakt aan institutionele belangen en reputatie.



Reacties tijdens de hoorzitting

De hoorzitting zelf verliep fel. Senator Richard Blumenthal (Democraat, Connecticut) en arts Jake Scott van Stanford namen het op voor de waarde van bestaande vaccinveiligheidsstudies en waarschuwden voor het verspreiden van twijfel. Zij betoogden dat het selectief belichten van ongepubliceerde data risico’s kent, vooral wanneer dit publieke vaccinatie-programma’s kan ondermijnen.

Tegenover hen stonden Siri en de onderzoeker Toby Rogers, die juist kritiek leverden op de manier waarop onderzoek naar vaccinveiligheid wordt uitgevoerd en gepresenteerd. Rogers benadrukte dat veel studies die vaccinatie en autisme onderzoeken, geen volledig ongevaccineerde controlegroep hebben. Volgens hem beperkt dat de waarde van zulke studies.


Breder debat over autisme en oorzaken

Rogers schetste daarnaast dat er wel degelijk gepubliceerde onderzoeken zijn waarin een verband wordt gelegd tussen vaccinatie en een verhoogd risico op autisme, maar dat deze vaak weinig aandacht krijgen in reguliere media en medische kringen. Hij wees ook op studies die regressief autisme beschrijven, waarbij kinderen na een periode van normale ontwikkeling plotseling vaardigheden verliezen.

Critici plaatsen hierbij de kanttekening dat autisme een complexe aandoening is met zowel genetische als omgevingsfactoren, en dat het aantonen van een enkelvoudige oorzaak lastig is. Rogers stelde echter dat puur genetische verklaringen ontoereikend zijn om de stijgende prevalentie van autisme te verklaren.


Vaccinatie als publiek vraagstuk

Het debat rond deze studie illustreert de spanningsvelden die spelen rond vaccinaties: enerzijds het belang van bescherming tegen infectieziekten, anderzijds zorgen over mogelijke bijwerkingen of lange termijn-effecten.

Voorstanders van vaccinatie wijzen erop dat vaccins wereldwijd miljoenen levens hebben gered en dat ernstige complicaties relatief zeldzaam zijn. Tegenstanders benadrukken juist de noodzaak van volledige transparantie en onafhankelijke studies, ook als de resultaten ongemakkelijk zijn.


Het grotere plaatje

Of de Henry Ford-studie ooit alsnog zal worden gepubliceerd in een wetenschappelijk tijdschrift, is onduidelijk. De gegevens zijn inmiddels onderdeel van het officiële Senaatsdossier, wat betekent dat ze publiek beschikbaar zijn voor politici, onderzoekers en burgers.

De kwestie raakt aan een fundamentelere vraag: hoe kan wetenschap onafhankelijk functioneren wanneer resultaten politieke of economische consequenties hebben? En hoe kunnen burgers vertrouwen houden in gezondheidsbeleid als sommige gegevens achter gesloten deuren blijven?

Conclusie

De onthulling van een ongepubliceerde studie naar de gezondheid van gevaccineerde en ongevaccineerde kinderen zorgt voor nieuwe vragen en felle discussies. Hoewel de resultaten volgens de onderzoekers verdere bestudering verdienen, kozen de betrokken instellingen ervoor ze niet te publiceren.

Het incident legt bloot hoe complex de balans is tussen wetenschap, beleid en publieke perceptie. Voorstanders en critici van vaccinatie blijven lijnrecht tegenover elkaar staan, maar één punt lijkt breed gedragen: meer transparantie en onafhankelijk onderzoek zijn essentieel om vertrouwen te behouden.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Getuigenissen:

Geplaatst in Medisch, Overheid | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Ongevaccineerde kinderen zijn gezonder