MediaVrijheid

Doodziek word ik er van. Op meer en meer plaatsen loop je tegen het fenomeen ‘geheimhouding’ aan. De stadswacht die niet aanbelt maar later een anoniem briefje stuurt. Vragen naar de betreffende persoon is zinloos; je krijgt het niet. Bij zowat elke interactie met de overheid wordt om je ID gevraagd maar diezelfde overheid is in toenemende mate zelf minder bereid hun identiteit prijs te geven. De reden wordt niet verstrekt, ook dat al niet.

De voor mij nieuwste versie van dit gebeuren las ik het Mag-a-zine, een periodiek van de Motorrijders Actie Groep, de MAG. Een verslaggever gaat naar Limburg voor een algemene controle. Allereerst bij de Rijks Dienst voor het Wegverkeer RDW. Ik kom niet verder dat de eerste paar alinea’s. Nota bene heeft het de kop ‘Hartelijk ontvangst’. Het citaat wat mij stoort is “wij mogen je eigenlijk maar summier van informatie voorzien. Ons dus maar niet letterlijk quoten en liever geen foto’s met ons herkenbaar publiceren wil je?” In hun eigen beeldmerk staat verdorie ‘Centrum voor voertuigtechniek & informatie’, een gotspe! Er wordt met de gestelde voorwaarde ingestemd! Ik ontplof, wil het verdere verhaal niet meer lezen

Deze houding van de overheid nota bene op de openbare weg ben ik spuug- en spuugzat! De houding van de verslaggever vind ik ook een brevet van onvermogen. Waarom dat wantrouwen van de overheid naar de burger? Waarom niet staan voor wat je doet en dat ook willen uitleggen? Ze worden verdorie met publiek geld betaald mag ik dan ook weten wat je doet en waarom? Waarom legt de verslaggever zich hier zo gemakkelijk bij neer? Juist de pers zou kritisch naar de overheid moeten kijken in een democratische rechtstaat! Ik zie geen verslag van de bezwaren die de verslaggever maakt, hij probeert niet eens uit te leggen waarom hij vragen stelt bij die vertrouwelijkheid!

Men zegt dat de geschiedenis zich herhaalt en in dit licht geloof ik dat. Professor Ybo Buruma heeft een bepaalde periode in de Nederlandse strafrecht geschiedenis de ‘autoritaire periode’ genoemd en die is inderdaad weer terug en niet alleen in het strafrecht! Het is overduidelijk dat de overheid met een groeiend wantrouwen de burger bejegent. Wat mij betreft is dat wederkerig. Ik vertrouw de overheid voor geen meter en ze hebben niets goeds in de zin. Elke keer dat ik mezelf moet identificeren en de overheidsfunctionaris wil hetzelfde niet naar mij doen verklaar ik hem of haar mijn vijand, het goede zal dan aangetoond moeten worden om mij van dat standpunt af te krijgen.

Mijn vermoeden is dat ik veel vijanden ga maken…

We horen het dagelijks voorbij komen in de discussie over onze privacy: “Als je niks te verbergen hebt dan heb je niks te vrezen.“. Ik ben van mening dat dit een enorm KUL-argument is en daarom nog maar eens aandacht hiervoor:

De Correspondent had daar enige tijd geleden al een leuk artikel over. Maar toch blijven daar bij mij maar 2 zaken echt van hangen:

Allereerst is de “bewaarder” van onze gegevens niet echt te vertrouwen. Enerzijds wordt er regelmatig misbruik gemaakt (lees de van Persie affaire) en anderzijds wordt telkens weer duidelijk dat gegevens bij derden terecht komen die er niet bij mogen (lees medisch beroepsgeheim geschonden).

Ten tweede: je weet vandaag niet niet wat morgen illegaal zou kunnen zijn. Het meest droevige voorbeeld uit de geschiedenis is natuurlijk de Jodenvervolging waarbij de Duitsers dankbaar gebruik maakten van de administratie van de burgerlijke stand. Maar ook kun je je afvragen wat er over 30 jaar met het “Wiet-pas-bestand” zou kunnen gebeuren.

De Correspondent vergeet echter één hele belangrijke reden: Het is niet wederkerig. Daar waar de overheid steeds meer wil weten over haar burgers en vastlegt in gigantische databanken wil ze zelf steeds minder prijsgeven. Ik zal een paar voorbeelden geven:

Waar vroeger nog veel luister-amateurs konden meegenieten van de mobilofoons van Politie en Brandweer kan men dat , op dit moment, helemaal niet meer. Er moest en zou een beveiligd communicatie-systeem komen want die meeluisterende burger was toch maar vervelend. Waarom? Als je niks te verbergen hebt dan heb je toch niks te vrezen?

Steeds meer documenten van de Overheid zijn “geheim” zonder dat eigenlijk duidelijk is waarom. Zelfs adviezen van Politie voor evenementen-vergunningen worden als “vertrouwelijk” geclassificeerd zodat de burger vaak geen idee heeft wat er speelt. Als je dan een WOB-verzoek indient krijg je een aantal veelal zwartgemaakte pagina’s toegestuurd. ( lees MH17 Wob, onleesbare documenten ).

Waarom eigenlijk? Als je niks te verbergen hebt dan heb je toch niks te vrezen?

Zomaar een tweetal voorbeelden maar als we even nadenken kunnen we allemaal 10 voorbeelden noemen. Doordat de Overheid steeds meer weet van de burger en de burger steeds minder kijk heeft op de Overheid ontstaat er een scheefgroei. KENNIS IS MACHT en dat is het meest angstige.

Tot slot moeten we niet vergeten dat de woorden “Als je niks te verbergen hebt dan heb je niks te vrezen” van de Nazi Minister van Propaganda Joseph Goebbels kwamen. Dat, op zich, moet al waarschuwing genoeg zijn.

Wie niets te verbergen heeft, heeft veel te vrezen.

Wat hebben deze nou gemeen, zul je zeggen. Meer als je denkt. Ze worden GEBRUIKT om angst te zaaien. Angst en verdeeldheid in ons anders zo tolerante landje. De berichten lijken veel op elkaar als je er op gaat letten.

Een incident met een verdachte, zoals er zovelen per jaar zijn. Maar de politie ontdekt dat de betrokkene lid is van een motorclub en brengt de zaak breed in het landelijke nieuws. Je hoort er dagenlang over en telkens komt het terug. Het lidmaatschap lijkt veel belangrijker als het vermeende vergrijp. De burger moet denken “zie je wel“.

Een vechtpartijtje zoals er elk weekend in elk stadscentrum ergens in een kroegje plaatsvindt. Niks schokkends, zou je zeggen. Maar deze keer is het vechtpartijtje in een AZC. Daardoor is het landelijk nieuws en heeft iedereen er wel iets over te melden. Elke TV-zender besteed er aandacht aan en wederom geeft politie maar al te graag commentaar.

In München schiet een verwarde persoon om zich heen. Op een filmpje van een omstander roept hij meermaals “ik ben een Duitser” maar de pers benadrukt zijn Iraanse afkomst. Terwijl de politie vrijwel direct toegeeft dat het zich NIET handelt om een terrorist bezigt de TV 13 keer in een paar minuten “terrorist” en “terroristische aanslag“.

Het resultaat is groeiend onbegrip en angst. Zelfs betrokken groepen zien niet meer dat de ander hetzelfde overkomt als hen. Een biker zet in zijn kwade protest op Facebook: “dus voor een demonstratie heb je geen vergunning nodig.oh sorry wij zijn NEDERLANDERS he en moeten voor alles een vergunning aanvragen maar buitenlanders mogen hier alles ZONDER vergunning“. Een moslim-vrouw roept boos naar de politie: “Waarom moeten jullie ons altijd hebben. Pak die motorbendes maar eens een keer aan …“. Mijn buurman vertelt over een nieuwe aanslag in Frankrijk. Het spookt in ieders hoofd. Herhaling, herhaling, herhaling. TV, kranten, social media. Men krijgt er geen genoeg van. Het momentum is er en we maken elkaar steeds banger. Bang voor elkaar. Bang voor de “buitenwereld”. We draaien maar weer 3 sloten om op de voordeur en zetten de TV weer aan. Nog meer ellende, herhalingen van ellende en politici die er wat van menen te moeten zeggen. Herhaling, herhaling, herhaling.

Maar wat is er nu eigenlijk aan de hand? Volgens officiële cijfers loopt de misdaad al jaren terug. De straten zijn nog nog nooit zo veilig geweest. De ruim 100.000 vluchtelingen staan in schril contrast met de ruim 200.000 uit voormalig Joegoslavië in de jaren 90 en de ruim 300.000 Surinamers in de 70’er jaren. Niemand leek er toen problemen mee te hebben. Vrijwel niemand heeft ooit een probleem gehad met een lid van een Motorclub. Wat men ervan weet komt van TV, krant en internet en men trekt daar conclusies uit. Vijftig jaar geleden droegen de meeste vrouwen in Nederland nog een hoofddoek. In oude klederdracht zijn alle vrouwenhoofden bedekt. Niemand die het in zijn hoofd haalde daarover te klagen. Over de RAF (Duitsland), IRA (Noord-Ierland) en ETA (Baskenland) hoorden we sporadisch een klein berichtje. Toch zijn deze 3 groeperingen voor vééél meer aanslagen en doden verantwoordelijk.

We raken een redelijk perspectief kwijt. We laten ons bang maken. terwijl er veel ergere zaken aan de hand zijn waarvan men onze aandacht wil afleiden. Zoals het volgende financiële debacle waar we op af stevenen. Zoals de diefstal van onze spaarcenten (pensioenfondsen) waarmee politici de volgende crisis nog even willen afwenden. Zoals de komende afschaffing van het contant geld waardoor we volledig afhankelijk worden van de bankiers. Zoals de zorg voor onze ouderen die meer en meer te wensen overlaat. Zoals de ziektekosten die alleen voor de grote zakkenvullers een uitkomst blijkt te zijn.

Overwin de virtuele angst, sla de handen ineen en steek de koppen bij elkaar om tot oplossingen te komen voordat het werkelijk te laat is.

Het is woensdag en de kinderen in de straat genieten van de eerste vakantieweek. Mijn buurmeisje heeft al 87 keer gevraagd wanneer ze weer mee mag op de motor. Ze heeft het nog dagelijks over de eerste keer. Vandaag moet ik nog even koffie halen en zeg tegen Miryam dat ze mee mag. Ze vliegt naar binnen en met 1 minuut staat ze weer buiten met lange spijkerbroek, leren jasje en laarzen. Ze kent de regel. ( Ik moet ze overigens nog vragen om aan mijn vrouw uit te leggen hoe ze dat doet binnen 1 minuut 🙂 De helm van mijn vrouw past haar perfect dus ook dat is geregeld. Op naar de Kaldi om een doos van mijn favoriete koffie te halen. Die past precies in mijn tassen en als het is opgeborgen vraagt Miriam of we nog een rondje gaan rijden. Tuurlijk is mijn antwoord.

Na een klein rondje rondom Helmond rijden we op de Europalaan richting centrum. Wanneer ik 45 rij waar 50 mag komt er een motor-agent langs me rijden. Hij begint tegen me te praten maar onder me ronken 6 open sitepipes en uit mijn kuip klinkt de rauwe gitaar van Joe Bonamassa.  Ik maak dus een gebaar dat ik hem niet kan verstaan. ( Neeeeee, niet met mijn middelvinger … ). Hij gaat direct voor me rijden en het signaal “volgen” gaat aan. Op de Hortsedijk rijdt hij over de fietspad en parkeert op de stoep (Tja, vrijstelling RVV 🙂. Ik hoop dat die vrijstelling nu ook even voor mij geld als ik hem volg.

“Ik wil u even aanspreken op uw verantwoordelijkheid” klinkt het nadat hij zijn helm heeft afgedaan en intimiderend voor me is gaan staan. Zijn rechterhand rust op zijn pistool waardoor hij eruit ziet als John Wayne. Ik haal mijn rijbewijs uit mijn binnenzak en reik het hem aan maar hij lijkt daar, tot mijn verbazing, geen interesse voor te hebben. Vervolgens steekt hij een verhaal af over het gemis van een motorbroek-met-protectie bij mijn bijrijdster. Ik laat hem rustig uitpraten en als hij klaar is vraag ik hem vriendelijk hoe hij zich dat heeft voorgesteld: “Moet ik met iedere bijrijder even, met de auto, naar de motorzaak om een broek uit te zoeken van 350 euro, als ze die al hebben in deze maat, om een rondje te gaan rijden? Ik heb er op toegezien dat ze een lange spijkerbroek, leren jas, leren laarzen en een passende helm op heeft.“. Volgens de agent past de helm niet goed. Hij vind hem te groot. Ik laat Miryam een keer NEE en JA schudden om te laten zien dat de helm prima past maar echt overtuigd lijkt meneer agent niet. Wellicht omdat de helmfabrikanten wel een heleboel maten hebben maar de buitenschaal veranderd weinig van grootte. Hierdoor is het waarschijnlijk niet zichtbaar dat dit toch wel een extreem klein helmpje is. Toch laat hij het verhaal “HELM” hierbij en komt terug op de broek. Vele malen in herhaling vallend vertelt hij over verschrikkelijk verwondingen die dit arme kind kan oplopen als ik een ongeluk krijg en “dat hoeft natuurlijk helemaal niet MIJN schuld te zijn“. Als ik tussendoor opmerk “met 45 km per uur?” kijkt hij me alleen maar geïrriteerd aan. Tja, hoe heb ik dan ook het lef om ZIJN 4e herhaling te onderbreken … Niet netjes van mij.

Als hij eindelijk tevreden is over zijn betoog mag ik iets zeggen. Ik maak daar natuurlijk graag gebruik van met dezelfde woorden: “Ik wil u even aanspreken op uw verantwoordelijkheid …“. Zijn gezicht betrekt en voorspelt onweer. Ik laat me echter niet van mijn stuk brengen: “Het is uw verantwoordelijkheid om toe te zien dat de burger de wetten en regels naleeft. Kunt u mij vertellen waar het staat dat mijn bijrijdster een motorbroek-met-protectie aan moet hebben?“. Hij is duidelijk verrast met mijn vraag en na even nadenken komt er stamelend uit: “Artikel 5“.

Tuurlijk … het roemruchte “kapstok-artikel”; ik had het kunnen weten: “Het is een ieder verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.“. Als de diender het niet meer weet en zijn gelijk wil halen wordt dit artikel erbij gehaald. Dat wordt ze ook geleerd. De uitdrukking “kapstok-artikel” wordt op de politieschool gebezigd. En LET OP: op basis van een artikel 5 kan de politie zelfs ter plekke je rijbewijs innemen. Hoewel het achteraf wordt getoetst door de Officier van Justitie en, indien nodig, de rechter ben je het toch minimaal een kleine 2 weken kwijt.

Ik stel voor dat hij me een bekeuring geeft, op basis van artikel 5, zodat we kunnen checken of justitie en de rechtspraak het met hem eens is. Hij vind dat echter “niet nodig“. Hij wilde het bij een “waarschuwing” laten. Ik kan het niet laten om hem nog een laatste vraag te stellen: “Wat heeft u nu bereikt in de afgelopen 15 minuten?“. Hij kijkt weer iets vrolijker en geeft warempel antwoord: “Ik hoop dat ik u iets meer verantwoordelijkheid heb bijgebracht“.

“Nee, helaas. Het enige wat u werkelijk heeft bereikt is dat deze kleine meid weer een stukje minder waardering en respect heeft gekregen voor uw uniform. ZIJ zal in de toekomst NIET solliciteren bij de politie en ik heb gelezen dat er een tekort is aan agenten met een Marokkaanse afkomst. Veel mensen met een Marokkaanse afkomst zien de politie als “hun vijand”, las ik in de krant. Goh, hoe zou dat nu komen?“

Het is alom bekend dat de telefonie-leveranciers steeds zaken verzinnen om de klant meer geld uit de zak te kloppen. Telkens struikel je over wijzigingen die onverwachts weer extra geld kosten. Keer op keer maak ik deze kleine wijzigingen mee en het lijkt wel of ik mijn rekening nooit op het standaard bedrag mag afrekenen. Telkens is er wel iets wat “buiten de bundel” valt.

De meest klassieke in het verleden was wel de uitvinding van de “voice-mail”. Telefoonaanbieders hadden een voorstel gedaan om kosten te berekenen voor de “poging” van een gesprek. M.a.w. als er niet wordt opgenomen worden er toch kosten berekend. Destijds keurde de OPTA dit niet goed. Het moest bij het oude blijven: pas kosten in rekening brengen indien er een verbinding tot stand gebracht (opgepakt) werd. De telefonie-aanbieders reageerden vrijwel direct met de “voice-mail” die vanaf dat moment ook even standaard voor je aangezet werd. Zelfs al zette je die zelf uit dan bleek die een tijd later gewoon weer aan te staan. Het “probleem” van “niet oppakken” was voor de aanbieders opgelost 🙂

Zo heb ik als jarenlange Vodafone-klant al veel van deze “wijzigingen” meegemaakt en telkens kost het me geld. Ik noem het dan ook voortaan OPLICHTING. Ik denk dan aan de “speciale” tarieven aan boord van een boot terwijl je aan beide kanten van het water een bundel hebt of de SMSjes die ze sturen, zogenaamd voor een klant-tevredenheids-enquete, waarvoor ze ijskoud geld rekenen.

De laatste nieuwe oplichtingstruc is de “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“. Als je gebruikt maakt van je toestel in het buitenland kost je dat 2 euro per dag (50min-50sms-50mb). Men zet die, “voor JOUW gemak”, alvast even aan … Geniet je toch mooi van die prachtige voordelen van dat grote internatiale netwerk van Vodafone, toch?

Nu rijden wij een rondje op de motor en komen een paar kilometer door België. Dat is al snel gebeurd als je in Noord-Brabant woont :-). Beide goed opgelet dat het DATAverkeer (mobiele gegevens) UIT staat. Anders heb je gelijk extra kosten aan je broek. Maar dat bleek tevergeefs. De volgende dag stond er 2 x 2 euro extra op de rekening wegens de “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“.

Ik ga (natuurlijk) bellen met Vodafone om verhaal te halen. We hebben tenslotte onze telefoon helemaal niet gebruikt in België dus zijn die kosten niet terecht. Het antwoord van Vodafone was verrassend: “U heeft beide een SMS ontvangen in België“.

Bij mij alleen maar vraagtekens dus ff checken: Ja, inderdaad. We hebben beide een SMS van Vodafone ontvangen. De bekende “Welkom in …”-SMS die je altijd krijgt. Maar deze keer kost me deze “gratis” voorlichting van Vodafone dus 4 euro.

Ik noem dit PURE OPLICHTING en heb natuurlijk direct die “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“s, die ik zelf overigens nooit heb aangezet, uitgeschakeld. Maar ik realiseer me ook meteen dat ik WEER ben beetgenomen door Vodafone.