MediaVrijheid

Eigenlijk had ook dit blog ook de titel “het wordt persoonlijk (deel 7)” kunnen dragen want de gelijkenis is treffend. Wanneer ik op kom voor gerechtigheid, kritische vragen stel en een verhaal schrijf op MediaVrijheid en De Weblog van Helmond volgt een persoonlijke aanval van Woonpartners. In plaats van constructief met kritiek om te gaan richt Woonpartners de pijlen op de persoon.

Op 13 juni jl. ontvangen we een brief van de Advocaat van Woonpartners. Volgens deze raadsheer verblijven wij zonder recht of titel in de woning en dienen deze per direct te ontruimen. Natuurlijk Ontbreken de standaard dreigementen niet: “Blijft vrijwillige medewerking van u of één van u uit binnen een week na heden, dan zal zonder nadere aankondiging worden overgegaan tot het nemen van de geëigende rechtsmaatregelen tegen u allen. De kosten daarvan zullen zoveel mogelijk op u worden verhaald. Ik vertrouw er evenwel op, dat u het zover niet zult laten komen.“.

Vervolgens bestaat de brief uit beweringen die (aantoonbaar) niet kloppen dus komt het sterke vermoeden op dat deze zaken niet de werkelijke reden zijn. Ik antwoord dan ook naar de raadsman en leg hem uit dat zaken totaal anders liggen. Verder laat ik duidelijk blijken dat ik een “ontruimings-procedure” met vertrouwen tegemoet zie. Tegelijk stuur ik een e-mail naar woonpartners waarin ik aangeef verbaast te zijn over hun aanpak. Ik stel voor dat we een afspraak maken om (buitengerechtelijk) tot een vergelijk te komen. Woonpartners gaat erop in en stuurt me een uitnodiging.

Op 24 juni om 11:00 worden we ontvangen op het prachtige kantoor door Maureen en Marieke. Bekende gezichten van de info-avond van Woonpartners waarbij ik eerder aanwezig was. Volgens Maureen is er echter geen enkele link tussen deze info-avond en de procedure die men nu voert.

Het gesprek verloopt echter niet best. Er is geen sprake van een open gesprek om samen er uit te komen. Maureen vraagt me wat WIJ willen. We antwoorden dat niet zozeer de vraag is wat wij willen maar wat Woonpartners wil; zij hebben tenslotte een advocaat ingeschakeld om ons uit de woning te zetten waar we al 6 jaar wonen. Vreemd genoeg blijft Woonpartners bij haar standpunt dat ze eigenlijk niks met ons te maken hebben. Ze handhaven hun mening dat wij zonder hun toestemming in de woning wonen; dit ondanks jaren huur betalen, feitelijk wonen in hun woning en alle correspondentie gericht aan mij persoonlijk. Maureen handhaaft tevens haar standpunt dat wij, wat hun betreft, géén huurders zijn. Bij mij komt de vraag op wat we hier dan doen. Vreemd genoeg betoogt Maureen dat zij van mening is dat wij Woonpartners onder druk zetten. Dat is werkelijk de wereld op zijn kop: In een aangetekend schrijven laat een duur advocaten-kantoor weten dat we moeten verdwijnen en dus “op straat” staan maar WIJ zouden zaken onder druk zetten. Zeer vreemde visie op de gebeurtenissen, naar onze bescheiden mening.

Dan vraagt Marieke of wij het gesprek opnemen. Mijn vrouw bevestigd dit en men laat duidelijk blijken hier niet van gediend te zijn. Wij hadden dat moeten melden, aldus Marieke, duidelijk niet op de hoogte van regels hieromtrent. Ook blijken ze beiden, keer op keer, geen kennis van het dossier of de wetgeving te hebben wat behoorlijk frustrerend werkt. Het gesprek is duidelijk bedoeld om ons te intimideren.

Het gesprek eindigt dan ook zoals het begonnen is: zonder oplossing of ook maar enige bereidheid vanuit Woonpartners om in te binden of tot een oplossing te komen buiten de rechter om. Teleurgesteld gaan we huiswaarts. Thuisgekomen stuur ik uit fatsoen de opname van het gesprek door. Hierop komt op op 28 juni een laatste reactie: de visie van Woonpartners om tot een vergelijk te komen en de gerechtelijke procedure te stoppen is “mits u allen onvoorwaardelijk en schriftelijk instemt met de ontruiming van de woning“. Uiteraard is dat een totaal belachelijke stellingname. Ik antwoord nog een laatste keer per e-mail:

“Ik laat hiermee een klein gedeelte van mijn bewijsvoering zien in de hoop dat u het dreigement van een rechtszaak niet doorzet. Ik zie namelijk die casus met zeer veel vertrouwen tegemoet. Ik zou deze zaken ook doorsturen naar uw advocaat. Dan kan hij ook vooraf beoordelen hoeveel kans van slagen deze kwestie heeft namelijk, mijns inziens, nihil. Een procedure kost slechts tijd en verbetert onze relatie niet. Ik vind het nog steeds beter om gezamenlijk naar een oplossing te zoeken, in goed overleg. De mogelijkheden zijn er. 

Ik benadruk nogmaals dat ik tegen deze kwestie aankijk met alle redelijkheid. Ik ben bereid om tot een oplossing te komen die ons beiden past en waar we beiden beter van worden. Ik weiger echter te buigen voor dreigementen gebaseerd op leugens en andere onwaarheden. De feiten spreken voor zich en zijn overduidelijk.“

De bal ligt bij Woonpartners.

Vanavond weer genoten van de wedstrijden op het EK. Ik ben wellicht een van de weinigen die er niet zo mee zit dat Oranje niet mee doet. Ik hou van het spelletje en kijk met een ander oog. 2 prachtige wedstrijden vandaag en natuurlijk de overwinning van Ijsland. Niet zo verrassend voor ons Nederlanders natuurlijk.

In de nabespreking zat Guillaume Elmont, oud-judoka en performance-trainer bij Ajax. Hij had een prachtig verhaal over de fysieke training die, sinds kort, bij voetballers wordt gegeven. Niet alleen krachttraining maar vooral stevigheid. Stevigere stand, balans en fysieke weerbaarheid. Hij verteld dat het niet geheel nieuw is want in Duitsland doen ze dat al een jaar of tien.

Ook Jaap Stockmann, hockey-keeper, doet een duit in het zakje: zeker het valbreken is belangrijk en daardoor kun je met judo heel veel leren.

Ik zit stiekem vreselijk te genieten en ik zal je vertellen waarom. Het idee is namelijk niet 10 jaar oud en uit Duitsland. 20 jaar geleden was ik jeugdtrainer van Mierlo-Hout D1. Dit selectie-elftal speelde destijds op het hoogste niveau en deze kereltjes hadden het vreselijk moeilijk tegen de grote amateurploegen en zelfs jeugdteams van de BVO’s. Zeker fysiek kwamen ze tekort. Ik voelde als trainer dat ik daar iets mee moest.

Omdat ik zelf in mijn jeugd ook judo had gedaan en daarvan veel profijt heb gehad in mijn voetbaljaren als keeper nam ik contact op met Harrie de Greef van de judo-vereniging. Hoewel Harrie maar een paar jaar ouder was als ik had ik vroeger al les van hem gehad. Ik vroeg hem of ik met mijn selectie een paar trainingen mocht doen in de dojo. Tot mijn vreugde stemde Harrie ermee in zodat we verschillende trainingen afwerkte op de mat. Valbreken, stevige stand en ook loop, fysiekere aanpak. De oefening met de bokszak blijft me altijd bij: Harrie hield de zak een beetje vast en de mannen moesten er langs lopen en de schouder erin gooien. Dat ging best goed, het eerste rondje.  Maar toen Harrie de zak een zetje gaf rolden de kereltjes over de mat heen. De volgende ronde letten ze wel beter op en stonden en liepen al een stuk beter.

Ik heb hier niet alleen hele leuke herinneringen aan maar kan ook met overtuiging en een klein lachje zeggen: het is geen Duits idee maar een Nederlands en zeker 10 jaar ouder als bij de NPO vermeld wordt. Ik lees dat Harrie inmiddels gestopt is wegens zijn gezondheid. Fantastische kerel want ondanks dat zijn vader de judo-vereniging had opgericht en mijn eerste trainer Hans Spermon was is Harrie altijd het gezicht gebleven van mijn jeugdige judo-carrière. Nogmaals van hier uit: Bedankt Harrie de Greef.

Samenleving, verdraagzaamheid, begrip, inleving en respect. Zomaar een paar kernwoorden die, in mijn beleving, een aantal jaren geleden heel gewoon waren. We waren er trots op. Nederland was een smeltkroes en de Nederlander stond wereldwijd bekend als een tolerant mens. Ik zie het afbrokkelen, verdwijnen.

Zomaar een etmaal ervaring:

In onze tuin schuift een jonge Marokkaan aan bij het vuur: “Joseph, ik heb vandaag iets meegemaakt en ik vraag me af of ik er iets aan kan doen.“. Hij is aan het werk in Groningen. Aan het einde van de werkdag loopt hij even binnen bij de coffeeshop tegenover zijn werkplek. Hij koopt 2 zakjes hasj voor de avond. Als hij naar buiten loopt wordt hij, op zo’n 15 meter van de shop, aangesproken door 2 agenten. Deze moeten hem naar buiten hebben zien komen. “Heb je een ID bij?“. Hij overhandigd zijn rijbewijs. “Mogen wij je fouilleren?“. Uit ervaring wetende dat het nagenoeg kansloos is te weigeren stemt hij in. “Niks te verbergen, niks te vrezen” zullen we maar zeggen. De agent haalt de 2 zakjes hasj uit zijn zakken. “Die nemen we in beslag.“. Hij is verbaasd. “Waarom? Die koop ik net hier, volkomen legaal.“. De politie-agent antwoord al enigszins geïrriteerd: “Drugs zijn niet legaal; ze worden onder bepaalde omstandigheden gedoogd.“. Nu raakt hij eveneens geïrriteerd: “Je wil zeker zelf straks lekker goedkoop stoned worden?“. De agent wordt norser: “Wel oppassen wat je zegt kerel; anders kom je in de problemen. En nu doorlopen voordat …“. Geen boete, geen proces-verbaal, niks om je, in een later stadium, te verdedigen.

Vanmorgen besluit ik om een stukje te gaan toeren. In het pittoreske Stiphout zie ik kennissen buiten zitten. Ik parkeer de motor en we drinken een kopje koffie. Ze vertelt een verhaal uit eigen ervaring: “Ik reed door de Heistraat in Helmond. Man, man, het stikt er van de kut-marokkanen en Turken daar. Ik moest afremmen en er stond plotseling een hele groep bij mijn auto. Ik was doodsbang. Ik heb maar vlug de deuren op slot gedaan en vlug doorgereden.“. Ik vraag haar waar ze bang voor was en zij vroeg mij op haar beurt, redelijk verbaast, of ik nooit “opsporing verzocht” keek. Ik antwoordde: “Jazeker, regelmatig. Maar ik krijg juist de indruk dat daar meer en meer oost-europeanen aan bod komen die niet makkelijk te vinden zijn“. Tot mijn stomme verbazing antwoordde ze: “Ja, dat zeg ik toch: BUITENLANDERS!“.

Zomaar een dagje uit mijn leven. Een dagje waardoor ik me steeds meer zorgen maak. Zorgen over mijn voorheen zeer tolerante Nederland. Ik vraag me af hoe we dit ooit nog kunnen lijmen. Hoe we hier nog een “samenleving” van kunnen maken. Hoe we angst kunnen uitbannen en begrip en respect ervoor terug kunnen krijgen.

Komen we ooit nog tot elkaar?

Het is crisis in Suriname. De “boze dictator” Desi Bouterse doet niet wat de rechtspraak zegt en er dreigt een “constitutionele crisis“. Dat is verschrikkelijk en het land “schudt op haar grondvesten”. Nederland is er natuurlijk als de kippen bij om hier uitgebreid aandacht aan te besteden en met het welbekende vingertje te zwaaien.

Een meer als 30 jaar oud citaat wordt er bij gehaald: “van waarlijke en onafhankelijke rechterlijke macht is uiteraard geen sprake indien het militair gezag naar eigen inzichten een rechterlijk bevel naast zich mag neerleggen.“. Tja, dat is precies wat nu weer gebeurd en dat is ONDEMOCRATISCH!

Maar moeten we naar de andere kant van de wereld en 30 jaar terug in de tijd om deze wanordelijkheden waar te nemen? Ik heb er hier nog wel eentje: “Plasterk op vingers getikt om AIVD-taps“. FOEI! Een minister die een gerechtelijk bevel langs zich neerlegt! En dat in ons eigen land en dit jaar. En tot 2 keer toe! Hebben wij nu ook een “constitutionele crisis“? Schud onze rechtstaat nu ook op haar grondvesten?

JAZEKER! Maar dat is geen nieuws. Dat is geen rel. Daar is geen verwijtend vingertje van de pers. Zeker niet van de staatsomroep NPO. Daar gaan we het NIET over hebben, toch?

Qatar haalt het nieuws weer en niet in de positieve zin: Kamer bezorgd over Nederlandse vrouw in Qatar. Niet veel meer als een “verplichte reactie” omdat een advocaat al 3 maanden aan de bel trekt en nu enigszins gehoor krijgt.

Qatar was natuurlijk al volop in het nieuws door de zeer dubieuze verkiezing van de FIFA voor het WK 2022. Corruptie druipt er vanaf maar het gaat gewoon door. Het grote geld is blijkbaar niet te stoppen.

Qatar is een islamitische Monarchie. Er is nauwelijks sprake van democratie sinds de onafhankelijkheid van Groot Brittannië. Er zijn nog legio islamitische wetten van kracht. Ruim driekwart van de bevolking is moslim. Sinds 2003 is er een nieuwe grondwet van kracht die, tenminste op papier, godsdienstvrijheid garandeert. Het is echter nog steeds strafbaar, als moslim, om je te bekeren tot een andere godsdienst. Niet echt vrij om de godsdienst aan te hangen die je zelf kiest dus.  Eveneens ongeveer driekwart van de bevolking is mannelijk wat een behoorlijk tekort aan vrouwen betekent. Middeleeuwse wetten houden vrouwen strak onder de duim zoals bijvoorbeeld het verbod op sex buiten het huwelijk.

In deze setting wordt Laura gedrogeerd en verkracht. Als ze direct als ze bijkomt aangifte doet bij de lokale politie wordt ze zelf gearresteerd, wegens “sex buiten het huwelijk“. Ze zit al 3 maanden vast. Als klap op de vuurpijl is haar gevraagd te trouwen met haar verkrachter. Indien ze dat doet is ze tenslotte niet meer “strafbaar“.

Maar Qatar heeft goede betrekkingen met het westen. Qatar is namelijk STEENRIJK en heeft gigantische olie- en gas-voorraden. Het belang is duidelijk: vooral niet de grote bonzen in Qatar tegen de schenen schoppen. In deze setting is een Utrechts meisje kansloos.

Voor mij bevestigd het nog maar eens dat we absoluut geen “islamitisch probleem” hebben maar een probleem van arm en rijk. Islamitische “fundamentalisten” met olie-voorraden zijn namelijk helemaal niet “gevaarlijk”. Daar doen we gewoon zaken mee. Daar gaan we zelfs, met de hele wereld, gezellig een potje voetballen. De leider van deze “islamitische staat” (IS?) staat op geen enkele no-fly-list.

Is Islam of armoede het gevaar voor het westen?