Ik schreef er al meer over en eigenlijk merken we het allemaal: De prijzen stijgen, zeker in vergelijking tot inkomen, in een ras tempo en het leven wordt met de dag duurder. Onze overheid blijft beweren dat de “koopkracht” niet daalt maar ieder weldenkend mens neemt zelf waar dat het een leugen is. Soms neemt het absurde vormen aan zoals afgelopen weekend in Eindhoven: We moesten 19 euro aftikken voor deze 2 glazen; werkelijk waar, geen cent overdreven.
2 jaar geleden maakte ik zakelijk een voorbeeld mee dat zo overduidelijk was dat ik besloot me te verzetten. Het belande dan ook voor de kantonrechter en die besliste uiteindelijk in mijn nadeel. Dat was ik al een poos niet meer gewend dus ik was zeer geïnteresseerd in de motivatie van deze rechter (dictum) waarover verderop meer. Eerst deze casus in een notendop:
De basis van deze casus waren 2 facturen, een paar maanden uit elkaar, voor exact dezelfde levering maar met ruim 50% verhoging. Dat kwam door 3 factoren:
- Hogere abonnementsprijs
- Hogere stroomprijs
- Hoger stroomverbruik (niet verklaarbaar)
De eerste 2 waren buiten proportie en er was geen aanleiding voor. Ik had navraag gedaan bij de leverancier van mijn leverancier en de prijs voor stroom of kast was niet noemenswaardig hoger geworden. Tijdens de rechtszaak bleek ook duidelijk dat het puur de marge was die omhoog was gegaan. De derde was wel het meest vreemd want er was niets gewijzigd dus hoe kon het stroomverbruik plotseling met 200 kWh per maand zijn gestegen.
Daarbij kwam het simpele feit dat, toen ik besloot op te zeggen, de leverancier met een voorstel kwam dat nauwelijks afweek van de oude factuur. Hij leverde de extra marge, bij wijze van spreken, klakkeloos in toen ik wilde vertrekken. Dat moest wel een heel overtuigend bewijs zijn van graaiflatie, zo leek mij.
Ik zag een “kat in het bakkie” en besloot, berekend en gemotiveerd, de laatste factuur a 537,82 niet te betalen. Dat maakte 90% van wat er teveel berekend was goed.
Hierop volgde eigenlijk niets, geen herinneringen, geen aanmaningen, geen dagvaarding, NIETS. Slechts een korte e-mail-wisseling met een incassobureau waarin ik gemotiveerd en vergezeld met producties (bewijzen) verweer voerde. Totdat er een VONNIS verscheen, bijna een jaar later. Bij verstek veroordeeld zonder ook maar enige dagvaarding. Gaarne betalen: 1227,03
Ik vroeg de stukken op en constateerde ook dat een dagvaarding (die ons nooit bereikt heeft) “niet in persoon was uitgereikt“. Ik werd hier alleen maar bozer om en tekende verzet aan.
Naast ieder 2 ronden van schriftelijke motivatie werd er ook een Comparitie van Partijen belegd. De tegenpartij was, net als ik, zonder advocaat aanwezig en had niets in te brengen. Zelfs als de rechter hem vragen stelde had hij geen antwoorden. Ik was aan de andere kant in staat alles te motiveren en met producties te ondersteunen.
Het vonnis was verbijsterend, op meerdere vlakken. Ik zal een paar citaten er uit halen:
Hier wordt een fundamenteel rechtsbeginsel geschonden: wie eist bewijst. De leverancier moet bewijzen wat hij geleverd heeft en het kan nooit zo zijn dat de koper moet gaan aantonen dat dit niet geleverd is. Daarbij hebben we tijdens de procedure geconstateerd dat de leverancier en wij dezelfde meters gebruiken. Dan hebben wij ook nog een dubbele meting en onze eigen metingen lopen niet uiteen. Ik voeg zelfs de cijfers, een berekening en een grafiek bij die duidelijk, in de laatste paar maanden laat zien dat de meting van leverancier onverklaarbaar oploopt in vergelijking tot 2 voorgaande jaren.
De cijfers en grafiek ondersteunen een pleidooi van ruim 2 pagina’s (A4) van ons dupliek uitsluitend over dit onderwerp. Dan worden de woorden van de rechter in het dictum “… niet genoeg op ingegaan” alleen maar meer ridicuul. Metingen zijn gedaan door dezelfde meters en aan onze zijde gecontroleerd door een ander type meter. Toch “gelooft” dus blijkbaar de rechter de metingen van de eiser zonder enig ondersteunend bewijs en de dubbele meting van ons niet.
Ons argument van de absurde prijsverhogingen zonder enige aanleiding wordt, zo mogelijk, nog eenvoudiger afgewezen door de kantonrechter: “Je kan toch opzeggen” … Tja, edelachtbare, dat hebben we ook gedaan maar tussen de verhoging, ontdekking, protest en uiteindelijke verhuizing ligt een paar maanden. Maanden die we toch blijkbaar moeten betalen.
Onderaan de streep: Of we even 1727,57 willen aftikken. Daarmee is ons verzet, wat duidelijk door het niet betekenen van de dagvaarding in eerste aanleg was veroorzaakt, ook voor onze rekening. En “de advocaat” krijgt ook nog een vergoeding, ondanks dat er helemaal geen advocaat aanwezig was ter zitting.
Deze kantonrechter is het spoor volledig bijster. Dit is geen recht; hier worden geen wetten en regels gevolgd; hier is geen sprake van onafhankelijkheid; hier worden basale rechtsbeginselen geschonden.
Ik heb vele zaken gewonnen. Dat brengt je niets op als de genoegdoening van gerechtigheid. Maar als je dan verliest betaal je het vele malen terug. Ik wilde een statement maken tegen de graaiflatie, natuurlijk voor ons zelf maar ook zeker voor het principe, voor de jurisprudentie. We kunnen concluderen dat graaiflatie in Nederland gedoogd wordt (waar de burgemeester van Kiev er een nekschot voor geeft).
We moeten er best hard voor bloeden nu dus een bijdrage voor ons werk is nu zeker welkom. Dus lees je met regelmaat MediaVrijheid en steun je de visie en het werk van MediaVrijheid: Een bijdrage op reknr NL85 INGB 0006 8362 14 t.n.v. 1 PERCENT Foundation is momenteel meer dan nodig. Bij voorbaat dankjewel.
