MediaVrijheid

Het is de dag van herinneren. 4 mei; dodenherdenking. Voorheen het herinneren van de slachtoffers van de 2e wereldoorlog maar tegenwoordig alle slachtoffers van oorlogsgeweld.

Herinneren is goed. Herinneren heeft een functie. Het realiseren wat er gebeurd is en er voor zorgen dat het nooit meer gebeurd. Dat moet herinneren met ons doen. Dat is het doel van herinneren.

Deze dagen kun je weer heel veel lezen, luisteren en zien over de verzetsstrijders. Want ook in Nederland waren er een paar mensen die zich verzet hebben; een paar moedige mensen die stand hielden. Rechtvaardig bleven en principes handhaafden, ook als het persoonlijk moeilijk wordt. Een paar mensen die moreel bleven.

Maar wat we steeds meer lijken te vergeten is dat er in Nederland een veelvoud van mensen was die graag meewerkte met de bezetter. Die geloofde in het fascisme en het daarbij behorende racisme en discriminatie. Nog meer mensen die meewerkte met de bezetter omdat dit DE WET was. Mensen die de regels volgden die door de bezetter werden opgesteld. Ambtenaren die klakkeloos uitvoerden wat de bezetter hen voorkauwde. Burgers die medeburgers verraden omdat dit zo moest; omdat dit door de regels was bepaald.

Maar het overgrote deel van de burgers in Nederland deed NIETS. Het was zeldzaam dat er iemand protesteerde toen de mede-burgers een ster moesten dragen. Zelfs toen ze werden afgevoerd waren er weinig mensen die zich durfden te laten horen. Erg weinig.

Maar dat zijn we vergeten. Misschien willen we dat wel vergeten. Wellicht schamen we ons er voor en terecht. Maar als we dat vergeten is de functie van het herinneren weg. Dan kan het weer gebeuren omdat we niet meer weten hoe het kwam.

Herinner! Zorg dat het NOOIT meer gebeurd! Maar vergeet vooral niet dat het overgrote deel van ons landje het heeft laten gebeuren. Dat de meesten het niet interesseerde. Dat er massa’s doorgingen met hun eigen leventje en zeiden: “Tja, wat doe je er aan.“.

In het nieuws en dus actueel: “Steeds meer gemeenten maken afspraken met woningcorporaties om het aantal sociale huurwoningen te vergroten.“. Goed nieuws, lijkt me, met het oog op de lange wachtlijsten voor een sociale huur-woning.

Alweer een paar jaar wonen we in de binnenstad van Helmond. Midden in een multiculturele straat en naar volledige tevredenheid. Het liefst zouden we hier blijven wonen maar helaas staat onze woning op de nominatie te worden gesloopt. Eind 2018 moeten we echt weg zijn, zo vertelt ons de woningbouwvereniging Woonpartners.

Ik kijk eens rond op de website en vind het knopje “beleidsvisie“. Daaronder valt te lezen “Bij sloop & nieuwbouw wordt het minimale betaalbare aanbod behouden“. Dat stelt gerust, zou je zeggen. Ik ben niet de enige die graag zou terugkeren in deze straat met deze bewoners.

Door onze buren werd ik gevraagd om met hen mee te gaan naar een voorlichtings-avond. Zij zijn, voor het merendeel, van Marokkaanse afkomst en onze taal niet geheel machtig, laat staan onze rechten en plichten als het gaat om wonen. Hoewel ik er zelf ook niet alles van weet stem ik in en samen gaan we op pad.

De woningbouwvereniging presenteert een prachtige powerpoint-presentatie waar eigenlijk weinig uit op te maken is. Leuke foto’s van inmiddels gerealiseerde woningen en plannen. Hoe mooi wordt onze binnenstad met deze plannen is de strekking. Essentiële vragen worden echter niet beantwoord. We zijn dus afhankelijk van de Q&A achteraf. Mijn buurvrouwen stellen mij een aantal vragen maar er waren er in mijn hoofd ook al een paar opgekomen.

Het was me al gebleken uit de presentatie dat Woonpartners niet alleen sociale huurwoningen bouwt maar ook koopwoningen. Ik wil graag de aantallen weten. Het blijkt dat er ruim 300 woningen in totaal gesloopt zijn of nog gesloopt moeten worden. Daarvoor in de plaats bouwt de vereniging 180 huurwoningen terug. De rest zijn koopwoningen. Je zou verwachten dat deze nieuwe huurwoningen voor de sociale huursector zijn en dus met de huur binnen de subsidie-grens gaan vallen. HELAAS, een gedeelte is NIET voor de sociale verhuur. Ergo: het aantal sociale huurwoningen wordt ongeveer gehalveerd.

“En de woningen in onze straat? Die komen toch wel onder de subsidie-grens?“. Het antwoord verbaast nog meer: “Op de plaats waar jullie woningen staan komen koopwoningen dus NEE, je kunt daar niet terug.“. Mijn buurvrouw heeft inmiddels een aanbod gekregen: Ze komt in aanmerking voor een woning, een eind verderop, met 2 slaapkamers. Maar ze heeft 3 thuiswonende kinderen, 2 dochters en een zoon. Moeten die dan 1 slaapkamer delen? Het antwoord is even teleurstellend als ongeïnteresseerd: “U moet wel snel beslissen want anders staat u binnenkort op straat.“.

Ik vraag of een woningbouwvereniging niet een doelstelling en verantwoordelijkheid heeft t.o.v. de sociale huursector. Een even teleurstellend antwoord volgt: “Wij mogen volgens de wetgeving ook koopwoningen bouwen.“. Ik kan dat niet ontkend of bevestigd krijgen; ik weet er eenvoudigweg te weinig van en kan er ook niets over vinden. Moreel lijkt het me echter niet juist en heb ik geen vrede met dit antwoord.

Overbodig te vermelden dat eigenlijk op alle vragen een onbevredigend antwoord kwam. Men vroeg me uiteindelijk zelfs wat ik daar kwam doen. Men liet ondubbelzinnig blijken niet blij te zijn met mijn aanwezigheid en vragen. Het lijkt erop dat onze gezellige multiculturele straat binnenkort verleden tijd zal zijn. En waar we heengaan? Dat weet eigenlijk nog niemand …

Het beheerst het nieuws: een onbeschaamd buitenlands staatshoofd bedreigt onze vrijheid. Hoe durft hij? Politici struikelen over elkaar om hierop te reageren en hun afschuw te betuigen. Een KLIKLIJN; hoe durven ze! Een Nederlands-Turkse journaliste vasthouden; beschamend! Ik kan nog wel even doorgaan maar iedereen leest en kijkt de berichtgeving; je kunt er niet omheen.

Ik moet er vreselijk om lachen. De totale hypocrisie. De pot verwijt de ketel …

Kliklijn? We hebben in Nederland overal KLIKLIJNEN voor: Polen, Marokkanen, motorrijders, wietplantjes, sociale zekerheid, etc, etc. Men kan toch niet opperen dat dit nieuw is?

En kritiek leveren op een staatshoofd of overheid? Men schreeuwt van de daken dat dit, in het kader van de vrijheid van meningsuiting, moet kunnen! Maar hoe snel zijn we Julian Assange, Edward Snowden en zelfs onze eigen Micha Kat weer vergeten? Critici en klokkenluiders die door “onze” overheden worden verguist, vervolgt, opgepakt, vastgezet en zelfs veroordeeld. Is onze eigen regering een haar beter? Er wordt, zoals altijd, met 2 maten gemeten.

Als de inzet is dat men zich moet realiseren dat kritiek moet kunnen dan juich ik het toe. Maar is het niet wederom een afleiding van wat er werkelijk hier in Nederland gebeurt? Politie-agenten die ongestraft mensen ombrengen; hele bevolkingsgroepen die openlijk gediscrimineerd worden; burgers die hun rechten ontzegd worden op basis van insinuaties; politici die overal mee weg komen.

Ook ik vind de “satire” van Hans Teeuwen beschamend; NOT DONE. Maar wat ik me werkelijk afvraag is hoe onze regering zou reageren als Hans dit doet met Angela Merkel, Koningin Elizabeth of Barack Obama? Hoe komt Mark Rutte dan tevoorschijn? Wie is dan onze staats-vijand?

Het wordt tijd dat we de werkelijk belangrijke issues adresseren:

• Waarom wordt een uitkeringsgerechtigde gekort omdat hij zijn vrouw (die een ongeluk heeft gehad) gaat helpen in Spanje en halen we onze schouders op als een tweede-kamer-lid gewoon “verdwijnt” en 5 jaar wachtgeld ontvangt?
• Waarom worden motorclubs gedwarsboomd waar het kan behalve als deze motorclub uit politie-agenten bestaat?
• Waarom moeten agenten ontrokken worden aan de rechtspraak door invoering van een “tucht-commissie”?
• Waarom mag een liegende staatssecretaris terugkeren in de tweede-kamer en notabene zijn salaris als staatssecretaris gewoon behouden?

Als ik er voor ga zitten kan ik er hier nog wel 30 bij zetten maar het is duidelijk, lijkt me. Laat je niet afleiden van de werkelijk belangrijke zaken in ons land; laat je geen “vijand” aanpraten die er niet is;  laat je geen angst aanjagen!

Onder mijn aandacht kwam de film uit 2015 genaamd “DEEP WEB“, een documentaire over de  “anonieme-marktplaats-variant” SILK ROAD.

SILK ROAD is opgericht in 2011 en zeer snel enorm populair geworden. Initiatiefnemers zijn een groep “hackers/Crackers/Coders”, anarchisten maar ook vooral pacifisten. Honderdduizenden gebruikers bieden hun waar aan en kopen en omdat alle transacties volledig anoniem zijn trekt het uiteraard ook handel aan die bij de Amerikaanse wetgeving verboden is zoals geneesmiddelen en drugs. De initiatiefnemers vinden dat niet erg en varen en niet alleen wel bij: Ze hebben tevens de overtuiging dat de handel in drugs on-line het gewelds-aspect weghaalt en dit dus alleen maar een enorm voordeel is. Tevens past dit in hun pacifistische opvatting. Ze noemen de handel in drugs zelf “slachtofferloze misdaad”.

Als een Senator er druk op zet gaan de FBI en NSA op jacht en in 2013 worden de fysieke servers gevonden en uit de lucht gehaald. Tevens wordt Ross Ulbricht gearresteerd en er wordt géén borg toegestaan door de rechter. Dit komt vooral doordat het OM in de borg-zittingen ook eventuele tenlasteleggingen van huurmoord laat vallen. Als ruim een jaar later de rechtszaak begint is er echter geen sprake meer van huurmoord als tenlastelegging.

Als de advocaten de eerste getuige aan een kruisverhoor onderwerpen worden er vragen gesteld over de duizenden documenten in het dossier die in het voordeel van de verdediging spreken. De rechter beslist echter, heel opmerkelijk, dat de advocaten alleen vragen mogen stellen die in de lijn van de insteek van de aanklagers liggen. Tevens mogen andere zeer belangrijke onderwerpen zoals hoe het bewijs is verzameld en hoe de NSA achter de locatie van de servers is gekomen niet geadresseerd worden. Het zijn juist deze vragen die van belang zijn in het kader van de legitimiteit van de werkwijze van de opsporingsinstanties. Zelfs het feit dat er FBI-agenten worden vervolgd voor het verduisteren van de in beslag genomen bitcoins mag niet besproken worden tijdens de zitting.

Deze zaak is veel meer als een strafrechtzaak tegen de handel in drugs of het faciliteren van illegaliteit. Het raakt de kern van het vrije internet en daarmee onze vrijheid in het algemeen. Opsporingsmethoden worden doodgezwegen en de toetsing daarvan zelfs verboden door de rechtbank. Hierdoor wordt dus de mogelijke illegale handelingen van de overheid op het internet niet bekeken en dat mag toch, op zijn minst, opmerkelijk worden genoemd als je digitale criminaliteit wil bestrijden. Het lijkt erop dat, ook in Amerika, de rechtbank de opsporingsinstanties in bescherming neemt.

Heel opmerkelijk zijn de bijdragen van politie, DEA, e.d., die zelf aangeven dat deze wijze van handel het geweldelement elimineert. De bekende “War on Drugs” wordt almaar harder en zeker niet alleen vanuit de zijde van criminelen. Ook spelen de enorme economische belangen die er inmiddels meespelen zoals particuliere gevangenisinstellingen en bijvoorbeeld fabrikanten van drugstesten.

Tot slot komen bij mij persoonlijk weer dezelfde bezwaren naar boven: als je een “drugspand” ontruimt, is dan de aannemer die het pand gezet heeft verantwoordelijk? Als een crimineel op de openbare weg zijn handel verkoopt, is dan de wegenbouwer verantwoordelijk? Op dezelfde wijze kun je tegen websites zoals Marktplaats e.d. aankijken. Is degene die faciliteert verantwoordelijk voor het misbruik?

Al met al is deze documentaire zeer de moeite waard en ik ben heel benieuwd naar het hoger beroep want, een beetje zoals verwacht, is deze “webmaster” vooralsnog veroordeeld voor 30 jaar zonder vervroegde vrijlating.

Ik laat al dagen alles voorbij komen en geniet van elk moment dat er besteed wordt aan Johan. Ik kan er niet genoeg van krijgen. Johan is al mijn hele leven mijn grootste held. Toen ik jaren geleden mijn Hyves- en Facebook-profiel invulde hoefde ik geen moment na te denken bij de vraag wie mijn held was. Maar waarom was hij mijn held?

Zijn voetbal- en trainer-kwaliteiten staan buiten kijf, daar is iedereen het wel over eens. Maar wat hem zo groots maakt is de wijze waarop hij te werk ging. Ik geloof dat Johan altijd onbaatzuchtig was. Johan geloofde in het grotere doel. Johan heeft niet zijn talent financieel uitgebuit, zoals zovelen, maar had hogere doelen. Juist vandaag hoorde ik op het nieuws dat Djokovic een aantal records heeft gebroken. Een van die records is het meeste prijzengeld. Een sportman wordt dus ook gewaardeerd op het geld wat hij bijeen harkt met zijn sport. Ik vond de berichtgeving walgelijk.

Johan had, als hij dat gewild had, wellicht steenrijk kunnen worden met zijn talent. Het feit dat hij niet zo rijk is geworden als Ronaldo, Beckham of Pelé heeft niets met zijn genialiteit te maken maar met zijn prioriteit. In mijn optiek maakt dat hem zelfs grootser als welke voetballer ooit, wellicht wel grootser als welke Nederlander ooit.

Ik heb Johan altijd groots gevonden omdat hij nooit voor Johan bezig was. Johan wilde niet Johan de beste voetballer van Nederland maken. Johan wilde Ajax de beste club van Nederland maken. En toen hij niet gehoord werd ging hij naar Feyenoord en maakte Feyenoord de beste club van Nederland. Johan wilde niet de beste speler van de wereld worden. Johan wilde van Barcelona de beste club van de wereld maken. Johan wilde niet het Nederlands elftal trainen om zijn eigen ego te dienen. Hij wilde de wereldtitel binnenhalen voor Nederland. Michels voelde aan dat dit Johan groter zou kunnen maken als hem en stak er een stokje voor. Michels zat duidelijk anders in elkaar.

Johan is niet mijn held geworden doordat hij de meest getalenteerde voetballer en trainer is geweest die Nederland ooit voortgebracht heeft. Johan is mijn grote held geworden omdat hij altijd het grotere plaatje zag. Dat hij besefte dat hij door zijn talent een maatschappelijke verantwoordelijkheid heeft. De Cruyff Foundation en de Johan Cruyff University spreken voor zich. Wat hij voor Barcelona en Catalonia heeft betekent gaat ver boven het voetbal. Johan gebruikte zijn talent altijd om anderen beter te maken, in het veld maar ook zeker er buiten.

Critici noemen Johan eigenwijs. Maar als je gelijk heb kun je “eigen” weglaten. Dan blijft wijs over.

Vandaag had ik het over Johan met mijn beste vriend. Ik vertelde hem dat ik Johan altijd al geniaal heb gevonden, op alle gebied. Hij suggereerde dat het niet zo geniaal van hem was dat hij in de zeventiger ooit berooid en bijna aan de grond is geraakt door slechte financiële beslissingen van hem (of zijn zaakwaarnemer die hij vertrouwde). Dat deed me pijn omdat juist dat voor mij Johan nog groter maakt. Ik denk zelfs dat dit geen gebrek aan talent was maar veel meer een kwestie van prioriteit. Het was nooit Johan zijn doelstelling om steenrijk te worden. Hij was met andere zaken bezig.

Ik heb zo enorm van hem genoten als analist bij de NOS. Zijn geniale analyses die, net als een schaakspel, soms 10 stappen terug gingen. Ik las gulzig zijn trainings-methodieken toen ik zelf de jeugd trainde. Ik verslond het boek van onze oud-minister Pieter Winsemius “Je gaat het pas zien als je het doorhebt. Over Cruyff en leiderschap“.

Johan was, is en blijft MIJN held en …

Als ik zou willen dat je het begreep, had ik het wel beter uitgelegd.