MediaVrijheid

ECLI:NL:HR:2015:767

Uitspraak 27 maart 2015 Eerste Kamer 15/00331 RM/TT
Hoge Raad der Nederlanden

Beschikking in de zaak van:

VERENIGING VETERANS MC NETHERLANDS,gevestigd te Helmond,

KLAAGSTER.

1
Het beklag
Namens klaagster is op 1 mei 2014 aangifte gedaan van smaad en laster, beweerdelijk jegens haar begaan door de toenmalige minister van Veiligheid en Justitie. Bij brief van 18 juni 2014 heeft de hoofdofficier van justitie aan klaagster laten weten ter zake van deze aangifte geen strafvervolging te zullen instellen.

Klaagster heeft bij brief van 14 juli 2014 hierover beklag gedaan bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch. Het hof heeft zich onbevoegd verklaard en de zaak verwezen naar de Hoge Raad.

De beschikking van het hof is aan deze beschikking gehecht.

Het klaagschrift is eveneens aan deze beschikking gehecht en maakt daarvan deel uit.

Het schriftelijk verslag van de Advocaat-Generaal F.F. Langemeijer strekt tot niet-ontvankelijkverklaring van het beklag.

Klaagster heeft bij brief op dat verslag gereageerd.

2
Beoordeling van de ontvankelijkheid van het beklag
2.1
Ingevolge art. 119 Grondwet en art. 76 RO staan (gewezen) ministers, staatssecretarissen en leden van de Staten-Generaal wegens ambtsmisdrijven in die betrekkingen gepleegd, in eerste en hoogste ressort terecht voor de Hoge Raad. De opdracht tot vervolging ter zake van die misdrijven kan slechts worden gegeven bij Koninklijk Besluit of bij een besluit van de Tweede Kamer (art. 119 Grondwet; art. 4 Wet van 22 april 1855, Stb. 33, houdende regeling der verantwoordelijkheid van de hoofden der Ministeriële Departementen; art. 483 leden 1 en 2 Sv) (vgl. HR 3 december 2010, ECLI:NL:HR:2010:BO0198, NJ 2011/122).

Nu hieruit volgt dat de Hoge Raad niet bevoegd is opdracht te geven tot vervolging van een door een gewezen minister van Veiligheid en Justitie gepleegd ambtsmisdrijf als door klaagster bedoeld, is het beklag kennelijk niet-ontvankelijk.

2.2
Het voorgaande brengt mee dat oproeping van klaagster achterwege kan blijven (vgl. art. 12c Sv).

3
Beslissing
De Hoge Raad verklaart klaagster niet-ontvankelijk in haar beklag.

Deze beschikking is gegeven door de raads-heren A.M.J. van Buchem-Spapens, als voorzitter, A.H.T. Heisterkamp en C.E. Drion, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer G. de Groot op 27 maart 2015.

Een vriend van me vroeg “als je echt achtervolgd blijkt te worden, is er dan sprake van paranoia?“. Ik vond dat een schitterende vraag. Ik heb me namelijk zelf vele malen afgevraagd of ik zelf paranoia begin te worden. Maar als ik de feiten op een rijtje zet:

• Als ik in een stadscentrum van ongeacht welke stad loop en ELKE diender aanwezig draait zijn hoofd en loopt vervolgens achter me aan. Als men voldoende dienders verzameld heeft wordt ik steevast staande gehouden en mijn ID wordt gevraagd. Als ik dat, voor de 40e keer en aantoonbaar dezelfde diender als een paar weken geleden, weiger wordt ik aangehouden.
• Een klant van me vertelt me dat er een rechercheur bij hem was. Die waarschuwde mijn klant dat, indien hij zaken blijft doen met OMG’s, zijn vergunning(en) wel eens ter discussie gesteld kunnen worden. Een week later loopt er een andere automatiseerder rond en ben ik bedankt.
• Als we een Veteranen Ontmoetings Centrum willen opzetten komt er een reactie los van ongekende omvang. Gemeente, politie, marechaussee, stadsmarinier en iedereen die er ook maar enigszins bij betrokken (kunnen) zijn  worden, tot 3 maal toe, uitgenodigd voor overleg. Alles wordt ingeroepen om die initiatief te blokkeren.
• Na 3 jaar als (mede)organisator te hebben deelgenomen aan de veteranendag-motorrit en zelfs meegereden te hebben in het defilé voor onze Koning zijn we plotseling ongewenst.
• Als ik een biertje ga doen bij een bevriende motorclub wordt ik in een groots opgezette sluis aan de kant gezet. Bestuurder EN alle inzittenden worden gevraagd zich te legitimeren. Vele auto’s passeren ongemoeid maar de volgende auto die wordt gecontroleerd bevat weer opvallend veel bikers.
• In 2013 en 2014 wordt ik geconfronteerd met 17 (!) belastingaanslagen variërend van inkomsten belasting tot motorrijtuigenbelasting over 2007 (!).
• Als ik een bikerbar in Wagenburg bezoek hangt er een affice op de deur: verboden toegang met mijn kleding.
• Als ik RTL Boulevard zit te kijken en het gaat over “zware criminelen” zie ik plotseling mezelf voorbij rijden als illustratie.
• etc, etc, etc …..

Toch zijn er, getuige reacties op social-media, nog steeds mensen die denken dat het perceptie is. Dat het een bejegening is die wij zelf uitlokken door onze kleding. Dat wij hier zelf, door provocerend gedrag, schuldig aan zijn. Dat wij onszelf maar eens positief moeten profileren als we hier vanaf willen komen.

Maar er toch wel degelijk sprake van een actief beleid dat door vele overheden wordt uitgevoerd. Er zijn represailles ZONDER enige vorm van bewijs, proces of enige andere vorm van procedure waarin we ons kunnen of mogen verdedigen. GESTRAFT ZONDER ENIGE VORM VAN PROCES! Was dat niet in strijd met onze grondwet en het EVRM?

Nee mensen; IK BEN NIET PARANOIA! Dit gebeurt werkelijk. En wanneer gaan jullie hier ook iets van vinden? Als het jullie persoonlijk raakt? Of komen jullie eerder in actie?

Pas enkele dagen geleden moest onze Minister van VenJ en onze Staatssecretaris aftreden door de affaire met het “bonnetje”. Daar was natuurlijk veel meer aan de hand want iedereen heeft kunnen constateren dat Fred Teeven miljoenendeals sluit met zware criminelen. Of daar nog een staartje aan komt weet niemand. Of wel?

In Nederland staat in de wet dat een Minister of Staatssecretaris alleen vervolgd kan worden voor een (ambts)misdrijf indien de tweede kamer hier opdracht toe geeft. Opgemerkt dient te worden dat dit nog NOOIT gebeurd is (bron Rechtspraak.nl).

Slechts een paar dagen later neemt dhr. Teeven weer zitting in de tweede kamer, notabene het orgaan dat de integriteit van de Ministers en Staatssecretarissen moet controleren en bewaken. Hadden deze bewindslieden de tweede kamer niet onjuist of onvoldoende ingelicht? Was het aftreden niet juist onder “druk” van deze zelfde tweede kamer?

Hele debatten werden er aan gewijd. Even leek het erop dat de tweede kamer deze bewindslieden ook werkelijk kwijt wilden; verwijderd uit een regering omdat de integriteit ernstig beschadigd is. Maar een paar dagen later zien we een “Via Gladiola” in dezelfde tweede kamer. Als een held, teruggekeerd van het front, wordt hij binnengehaald.

Ben ik dan de enige die hier immense vraagtekens bij plaatst? Ben ik de enige die hier grote problemen mee heeft? Ben ik de enige die nog enigszins rationeel denkt?

Als klap op de vuurpijl het gezanik over het feit dat Teeven geen wachtgeld wil opstrijken maar wil werken voor zijn geld. Hij vergeet even te melden dat een lid van de tweede kamer een slordige 94.000 opstrijkt maar een Staatssecretaris 135.000. Het blijkt nu dat Fred in de tweede kamer plaatsneemt maar zijn salaris van 135.000 gewoon mag houden.

O ja, hij mag geen Justitie meer in zijn portefeuille hebben. Dat is niet “INTEGER”.

De parate kennis van onze politie schiet te kort.  Dat is de conclusie van een rapport dat reeds in december 2014 is uitgebracht.

In de eerste plaats moet men zich afvragen of dit nieuws is. Burgers die regelmatig contact hebben met de politie merken dit met regelmaat. Zelf heb ik reeds vele malen moeten vast stellen dat agenten structureel hun bevoegdheden te buiten gaan. Eind vorig jaar moest ik aan den lijve ondervinden dat de lokale dienders volledig buiten hun boekje gingen ( het wordt persoonlijk ). Maar vrijwel altijd als we ons begeven in een stadscentrum worden we aangesproken door de sterke arm der wet met het verzoek legitimatie te tonen.

Soms is legitimeren inderdaad verplicht omdat men in een plaatselijke verordening deze regel heeft toegevoegd. Dit geldt dan vrijwel altijd voor een uitgaansgebied op bepaalde uren. Echter dan nog moet men een redelijke aanleiding hebben. Structureel mensen met een leren vestje met clubkenmerken bij aankomst in het gebied laten legitimeren op basis van een landelijk beleid is in strijd met het gelijkheidsbeginsel en niet toegestaan. Een klacht is dan ook op zijn plaats. Ook bij de zogenaamde “verkeerscontroles” is dit het geval. Natuurlijk mag de politie volgens de wegenverkeerswet voertuigen aanhouden en moet de bestuurder een geldig rijbewijs laten zien maar structureel een fuik opstellen bij een bikerfeestje en alleen de bezoekers eruit halen en controleren is wederom in strijd met het gelijkheidsbeginsel. Ook de legitimatie van bijrijders en inzittenden vragen is zonder speciale verordening NIET toegestaan. Klacht is wederom op zijn plaats.

We moeten ons echter afvragen of dit “gedrag” van de politie voortkomt uit “onwetendheid” of “onvoldoende kennis van de wet”. Ik ben er van overtuigd dat het veel meer voortkomt uit onjuiste opleiding, training en voorlichting van onze dienders. Neem het “Handboek Nederlandse 1%-motorclubs“. Hierin staan legio instructies die in strijd zijn met de wet. Ik zal er een paar noemen:

Allereerst vraagt men opsporingsambtenaren structureel gegevens te verzamelen over leden van motorclubs zoals kledingkenmerken, lidmaatschap vereniging, tatoeages, etc. Principieel in strijd met het gelijkheidsbeginsel.

Dan moet men dezelfde gegevens registreren over de BIJRIJDER. Laten we wel wezen: indien er geen speciale verordening van kracht is mag men de bijrijder niet eens vragen zich te legitimeren, laat staan details over associaties, kleding, tatoeages, e.d. registreren en vastleggen. Dit soort zaken mogen alleen als er een “redelijk vermoeden van schuld” van een misdrijf is.

Echter, als je het vakblad van onze politie leest dan moet je constateren dat daar nogal wat suggestieve beweringen worden gedaan en de informatie die onze dienders krijgen voorgeschoteld niet bepaald bijdraagt aan een objectief beeld van onze samenleving: “De vraag is echter of er in Nederland wel onschuldige 1%-MC’s bestaan. De Full colour members lijken zich veelvuldig individueel en in groepsverband schuldig te maken aan zware criminaliteit, variërend van afpersing, tot drugshandel en moord en doodslag. Zaken waarvoor ze door een gewelddadig afgedwongen zwijgplicht onderling en intimidatie van getuigen en slachtoffers zelden of nooit worden veroordeeld.” Elke diender die dit leest zal een “redelijk vermoeden van schuld” al paraat hebben.

We trekken de lijn nog iets verder door: de politie mag een woning met geweld en zonder bevel binnendringen indien men het vermoeden heeft van vuurwapenbezit en/of vuurwapengevaarlijkheid van betrokkenen. Gezien de informatie waarmee onze dienaren der wet dagelijks worden bestookt is dat het geval met elke biker.

Tenslotte moet men het effect van de pers niet onderschatten: de politie verspreid dit soort documenten met regelmaat openlijk middels haar eigen site www.politie.nl aan iedereen die het horen wil. Ook wordt de pers structureel gevoed met details over motorclubs die kant nog wal raken.

Je kunt je voorstellen dat een burger die schrikt van een knal van een Harley-uitlaat uit het raam kijkt alle TV-berichten voorbij ziet flitsen en direct de politie belt met de mededeling: “er zijn hier van die zware criminelen in de straat en er wordt geschoten!“. De gevolgen zijn op dat moment werkelijk niet te overzien.

Het rapport stelt “juridische nascholing” voor als oplossing. Ik vraag me dan meteen af, indien men niet of te laat die nascholing volgt, of de politie-ambtenaar dan ook uit zijn ambt kan worden gezet? ( Moszkowicz ).

Al met al is, naar mijn bescheiden mening, nascholing niet de oplossing maar veel meer het bijstellen van het beleid en het stoppen van de onjuiste en suggestieve informatie.