MediaVrijheid

Dit verhaal had net zo goed Lift 2.0 of “Hoe laat ik me meeslepen in andermans competitie” kunnen heten maar voor ons was het snelwegtherapie en daar blijft het dan ook bij.

Het is 14:00 geweest. Na een paar bakjes koffie en hugs vertrekken we bij de bunker richting huis. Haren – Helmond is 254 kilometer en met flitsmeister voor de raam en een lichte extra druk uitgeoefend met het rechtervoetje is dat 2 uurtjes rijden. Mijn meisje moet echter plassen dus een stop wordt ingelast op de A50 bij Apeldoorn. Ik stap ook maar even uit want hoewel alle alcohol van de jaarwisseling uit mijn maag en zelfs bloed is schijnt mijn hoofd dat nog niet te weten. Een fruitdrankje biedt dan toch vaak uitkomst.

Over de parkeerplaats loopt een stelletje compleet met rugzakken. Ze lijken aan automobilisten een lift te vragen maar om nog onduidelijke reden lopen ze onze auto voorbij. Waarschijnlijk zijn mijn colors en een woeste blik van een zware nacht daar debet aan. Ik spreek ze zelf maar aan: “Waar moeten jullie heen?“. Hij antwoord dat hij bij Arnhem Duitsland in wil want ze zijn op doorreis. Daarbij laat hij een kaart zien en druk wijst hij op de wegen. “Stap maar in dan vinden we wel een geschikte plek.” is mijn antwoord en voor we het weten is de achterbank leeg en stappen ze achterin.

Onderweg naar Arnhem vertellen Hedwig en Martijn dat ze meedoen aan een liftwedstrijd naar Milaan. Aan de hand daarvan stel ik vast dat hun routeplan niet echt solide is. Bij Arnhem al Duitsland inrijden wordt waarschijnlijk veel losse liftjes door het roergebied. Ik stel voor dat ze over Venlo via de 61 naar het zuiden gaan. De beslissing is snel gemaakt en het plan is om ze aan het begin van de autobahn 61 af te zetten om ze een betere start te geven. Via de A50 en A73 rij ik eigenlijk op de automatische piloot de A67 op en 2 afslagen verder er weer af. Vervolgens 2 grote rotondes en dan is daar grensovergang Schwanenhaus, het begin van de 61. Maar waar voorheen de machtige duitse autobahn begon was nu slechts een nieuwe 2baans weg te zien. De grensovergang is geen schim meer van wat ik me herinnerde. Blijkbaar ben ik al te lang van de vrachtwagen af.

Zo lang is dit blijkbaar nog niet want Google Streetview laat nog altijd het plaatje wat ik me herinner zien. Afijn, hier kan ik ze niet achterlaten dus we besluiten door te rijden naar de eerste raststatte. De laatste jaren is er eentje bijgebouwd tussen Venlo en kreuz Kerpen, dat wist ik nog.

De duitse autobahn voelt goed. Mijn 18 jaar oude Audi A4 diesel met zijn verbrede slofjes is ooit gemaakt voor deze weg en dat voel je. Met een kleine 160 km/u glijd mijn 850 euro bolide over de weg. Marielle vraagt hoever Rheinböllen ook weer is en herinneringen van de vele ritten naar Italië gaan door mijn hoofd. Ik antwoord “2,5 uur met de vrachtwagen vanaf venlo dus dat zal rond de 200 km zijn.“.  Marielle kan blijkbaar de schweine-haxe proeven in haar mond als ze me vraagt nog een eindje door te rijden. Ik voel me ook in mijn element dus we gaan door. We besluiten door te rijden naar de Hockenheimring. Daar is een rastatte vlak voor de autobahn 5 richting Basel en dat is een perfecte plek voor Hedwig en Martijn om de reis voort te zetten. Van Venlo tot het einde van de 61 is met de vrachtauto 4 uur maar het is leuk om te constateren dat de reistijd ongeveer gehalveerd wordt gaandeweg.

Onze lifters hebben inmiddels info binnen over de concurrentie. Het stel waarmee ze in een persoonlijk duel zijn verwikkeld heeft een lift van Frankfurt richting Karlsruhe. Deze automobilist moet naar Stuttgart en mijn ervaring zegt me dat hij ze dan rond Karlsruhe, vlak voor of na de 8 richting Munchen, zal gaan afzetten. Raststatte Brohtal ligt voor de hand. Dan komen ze voor op “ons” stel en dat kunnen we natuurlijk niet over onze kant laten gaan. Ik bedenk me en deel ze mede dat ze mee kunnen tot Baden-Baden. Dan is het nog zo’n 180 km autobahn 5 in een rechte streep naar Basel. Enthousiast stemmen onze passagiers natuurlijk in.

Bij de benzinepomp van de raststatte aangekomen staat het concurrerende stel net bij een auto. Gierend van het lachen springen onze reizigers uit de auto en begroeten de 2 maar niet zonder ons hartelijk te bedanken. We parkeren de auto en zoeken naar het toilet. Pakken nog even wat te drinken en lopen naar buiten. Onze nieuw verworven kennissen zijn echter al in geen velden of wegen meer te bekennen. Blijkbaar hebben ze al een aansluiting gevonden. Gelukkig maar want de temperatuur ligt maar net boven nul.

Wij zetten de terugweg in maar onderweg ontdekken we dat Autohof Rheinböllen gesloten is. Helaas maar voor ons mag het de pret niet drukken. Op Rastatte Mosel eten we een traditionele schweinegulash mit nudeln en om 23:40 passeren we de grens in Venlo alweer. Daar blijkt dat de oude 61 inmiddels gewoon doorloopt in de A73, een aanzienlijke verbetering. Het is net 2 januari als we thuis aankomen. Wat 254 km was werd uiteindelijk 1165 km. Maar ik had nog best naar Milaan door gekund. Het voelde heerlijk.

Met verbazing zat ik zojuist een vandaag te kijken. De burgemeester van Apeldoorn, de heer John Berends, is genomineerd voor de moedigste mens van Nederland 2014. Moedig? Wat heeft deze man dan gedaan?

Hij heeft een beslissing genomen omtrent de inschrijving in het GBA van Apeldoorn van Folkert van der Graaf. Moedig? Was dat dan zo moeilijk?

Folkert heeft zijn straf uitgezeten. Volgens mij kom je dan VRIJ! Maar ja, vrij is een omstreden woord, de laatste jaren. Blijkbaar is hij niet zo vrij dat hij zijn woonplaats mag kiezen.

Overigens heeft onze burgervader wel een aantal dagen nagedacht over deze “moeilijke” beslissing. Hij heeft overleg gehad met OM en politie, de roemruchte “driehoek”. Hij heeft gecommuniceerd met de bewoners die er ogenschijnlijk niet zoveel moeite mee hebben. Ik zoek en ik zoek maar kan geen enkele vorm van MOED vinden.

Deze politici cq bestuurders die deze voordracht hebben gedaan zijn, wat mij betreft, geheel van het padje af.

MOED is in een seconde beslissen voorwaarts te gaan met je voertuig, je kop bovenluiks en vurend, omdat je commandant gewond is geraakt en je peloton overlopen dreigt te worden.

Het vuur van de Taliban naar je toe trekken en maximaal dekkingsvuur richting de vijand geven zodat anderen de kans krijgen om uit hun benarde situatie weg te komen.

DAT IS MOED! Dat zijn acties om te belonen.

Maar een beslissing nemen, waar je dagen over kunt doen, met advies van velen, vanachter je veilige bureau? Dat heeft NIETS met moed te maken.

Bah; het maakt me misselijk …

Vandaag zat ik met aandacht te luisteren naar mijn Koning. In zijn jaarlijkse kersttoespraak hoorde ik waardevolle woorden:

De vraag is: hoe blijven we trouw aan ons ideaal van een vrije en open samenleving waarin ieder mens zichzelf mag zijn en op voet van gelijkwaardigheid mag mee bouwen? Hoe dienen we samen de vrede? Hoe houden we de tirannie, groot en klein, buiten? De waarde van vrijheid en democratie is vooral duidelijk voor wie er niet over beschikt.

Mooie woorden van mijn Koning. Woorden die mij weer hoop geven voor mijn Nederland. Want deze woorden zijn geen holle woorden. Ik denk dat onze Koning deze woorden echt meent. Maar zijn woorden vallen onder de verantwoordelijkheid van ons kabinet. Je zou denken dat ons kabinet, waaronder ook Minister Opstelten, dit ook meent en er iets mee doet.Ik hoop dan ook oprecht dat er in 2015 iets wezenlijk gaat veranderen. Dat het kabinet, net als mijn Koning op deze foto rechts, respect toont naar de militairen en veteranen. ALLE militairen en veteranen wel te verstaan.

Maar ook dat fundamentele vrijheden zoals “onschuldig tot schuld bewezen is” en “niemand mag gestraft worden voor iets wat niet bij wet verboden is” weer terugkeren in onze samenleving. Dat deze vrijheden weer als vanzelfsprekend worden gezien.

Uiteindelijk is dat wat ik wil, nastreef en voor blijf vechten: vrijheid voor iedereen.

Ook hier slaat de crisis toe en tel daarbij op dat het in toenemende mate moeilijker wordt om een baan of werk te krijgen en/of te houden als je lid bent van een motorclub. Alleen al dit jaar ben ik 2 klanten kwijtgeraakt in direct verband met mijn lidmaatschap. Ik ben dus genoodzaakt een aanvullend inkomen te zoeken op korte termijn.

Aangezien ik duizenden lezers bereik met dit blog dacht ik: laat ik dit medium maar eens gebruiken voor mijn speurtocht:

Ik ben per 1 januari op zoek naar 15 tot 20 uur per week werk. Mag in de vorm van een parttime arbeidsovereenkomst, ZZP, aanneming, uurtje factuurtje, etc, etc. Ik kan beschikken over eigen IT omgeving, kantoor in het centrum van Helmond, auto, alle rijbewijzen en ben de Nederlandse, Engelse en Duitse taal machtig in woord en geschrift.

Ik ben op zoek naar:

– IT werk, liefst in de infrastructuur en / of virtualisatie. 20 jaar ervaring met Netware, Microsoft, VMware en vele netwerkcomponenten (routers, switches, AP’s, ed.) van Cisco en HP. Mijn specialiteit is architectuur, innovatie en beheer van netwerken van 20 to 2000 werkplekken maar heb in het verleden ook servers en werkplekken onderhouden in het MKB.

– Juridisch werk, liefst arbeidsrecht en / of bestuursrecht. Ruime ervaring in klachten, bezwaren, beroepschriften en vovo’s. Arbeidsrechtelijke opleiding aan het KUB te Tilburg en een aantal jaren ervaring als medewerker sociaal team van een Vakbond.

– Financieel administratief werk. Ervaring in opzetten en onderhouden van boekhouding voor eenmanszaak, VOF, BV’s, Stichting en Vereniging. Tevens belastingaangiftes, bezwaar en beroepschriften belastingdienst, debiteurenbeheer en ledenbeheer.

Een combinatie van bovenstaande is natuurlijk ook mogelijk.

Mochten jullie in de komende weken iets voor me tegenkomen op feestje, etentjes, kerstdagen en andere samenkomsten: denk even aan me. Tevens (ik vraag er nooit om maar deze keer wel) wil ik je vragen dit maximaal te delen. Thanx in advance.

Reacties graag richten aan werk@mediavrijheid.nl

Ik krijg altijd een heleboel reacties op mijn blog. Niet alleen van medestanders maar ook van juristen en soms zelfs van politieagenten. Soms ontstaat er dan ook een leuke en interessante discussie met input van alle invalshoeken.

Vanavond kreeg ik en reactie van een opsporingsambtenaar. Hij schreef: “vorderen ID kan zover ik weet bij ‘enig strafbaar feit“.

Dat is een leuke insteek want dit is dus de blauwe insteek van de letter van de wet. “Een ambtenaar van politie die is aangesteld voor de uitvoering van de politietaak, is bevoegd tot het vorderen van inzage van een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht van personen, voor zover dat redelijkerwijs noodzakelijk is voor de uitvoering van de politietaak.”.

Deze man vertelde me dus dat, in zijn visie, hij een ID mag vorderen wanneer hij de verdenking van een strafbaar feit heeft; elk strafbaar feit dus niet alleen een misdrijf maar ook alle overtredingen. Dat is hem zo geleerd.

Mijn interpretatie van “voor zover dat redelijkerwijs noodzakelijk is voor de uitvoering van de politietaak” is toch iets anders en denk daarbij aan de geest waarmee deze wetgeving is geschreven. Indien een politieambtenaar een strafbaar feit vaststelt en besluit een sanctie hier aan te koppelen moet hij de identiteit van deze overtreder kunnen vaststellen om de sanctie juist uit te delen. Dat lijkt mij duidelijk. Maar zolang de ambtenaar niet besloten heeft een sanctie uit te voeren is er geen sprake van “redelijkerwijs noodzakelijk voor de uitvoering van de politietaak“.

Daar zit het verschil tussen de letter en de geest van de wet. Dat gaat ook mijn verweer worden in deze casus. Omdat onomstotelijk is gebleken dat ik niet ben beboet voor enig feit voorafgaand aan de vordering ID is mijns inziens de noodzakelijkheid van de vordering voor de uitvoering van de taak van de baan.

Deze distinctie is exact het verschil tussen een werkbare wet op de identificatieplicht en de beruchte “ausweis bitte”.