MediaVrijheid

(vervolg van “Een Nederlander behoort de wet te kennen“.)

Op 8 november jl. kreeg ik (eindelijk) een telefoontje van de Gemeente Helmond: Ze nodigde me uit voor een hoorzitting. Gelukkig wordt dit later nog even per E-mail bevestigd: “Zoals afgesproken in ons telefoongesprek van zojuist bevestig ik hierbij de afspraak voor een hoorzitting op maandag 18 november, aanvang 15.00 uur.” (knip & plak).

Je moet hierbij weten dat ik deze klacht omtrent het GBA al op 22 augustus 2012 heb ingediend. Op 14 juni 2013 en op 16 september heb ik herinneringen gestuurd omtrent deze klacht. Ik stuur al enige tijd aan op een hoorzitting van de Klachtencommissie omdat men in de informele fase niets WIL.

Keurig op tijd stond ik bij de balie van het oude gemeentehuis te Helmond. Dat was de plek waar afgesproken was maar de receptioniste wist van NIETS. Toen ik een hoorzitting van de klachtencommissie noemde was ze ervan overtuigd dat ik verkeerd zat. Ze stuurde me naar de stadswinkel, een eindje verderop in de stad. Ik bleef vasthoudend en vertelde dat ik toch echt HIER uitgenodigd was. Na 10 minuten discussie, het was inmiddels 7 minuten over 3, kwam er een dame aan de balie die me op kwam halen. Een korte felle discussie tussen de receptioniste en deze dame liet weinig te raden over: er werd rang getrokken en over en weer vielen verwijten.

Een minuutje later liep ik een ruim kantoor binnen. Een dame die zich voorstelde als Lenie Thijs, Directeur Dienst Samenleving & Economie, vroeg me om plaats te nemen aan haar spreektafel. Toen ik vroeg of dit het idee van een hoorzitting was antwoorde ze dat ze me inderdaad even wilde horen.

Daar zat ik dan; pleitnotities in 5voud voor mijn neus en volledig verbouwereerd. Nogmaals vroeg ik of dit de hoorzitting van de  klachtencommissie was. Zij antwoorde dat zij me wilde spreken om te kijken of een en ander op te lossen was. Toen drong het tot me door: niks klachtencommissie maar gewoon weer een ander bureau in de ambtelijke molen. Ik sprak mijn ongenoegen uit en verwees op geïrriteerde toon naar “Der Process” van Kafka. Ze leek het niet te begrijpen en ging door in haar rol als zeer vriendelijke doch uitermate irritante behulpzame overheidsklerk.

Pragmatisch als ik ben en omdat ik er toch was legde ik het gehele verhaal nog eens uit. Daarbij onderbrak ze me meermaals op een wijze die niet alleen onfatsoenlijk was maar tevens blijk gaf van haar onkunde en onbegrip. Ik hou me echter bij mijn notities en laat me niet van het stuk brengen. Tot 3 maal toe zeg ik”: “daar komen we …, geduld a.u.b..”.

Nadat ik mijn verhaal had gedaan vertelde mevrouw Thijs me dat ze er “serieus” naar ging kijken en er op terug zou komen. Ik vroeg haar vriendelijk doch dringend wanneer ze een antwoord dacht te hebben en tot mijn stomme verbazing antwoorde ze dat ze 6 weken had om een antwoord te geven op een klacht en dat ze zou proberen binnen deze periode hierop terug te komen. Op dit moment werd ik heel boos. Ik legde haar uit dat de Gemeente Helmond 6 weken heeft voor de afhandeling van een klacht die inmiddels al 15 maanden loopt. Dat niet elk station of bureau waar ik langs word gestuurd die 6 weken kan claimen. Haar antwoord was, zo mogelijk, nog verbazender: “Mijnheer, ik krijg dit nu op mijn bureau en u zult begrijpen dat ik mijn werk zorgvuldig wil doen. Dat anderen dit niet juist hebben behandeld kunt u mij niet aanrekenen. Zo werkt dit nu eenmaal“.

Wederom loop ik tegen deze werkelijk stompzinnige uitspraken aan. Binnen de overheid geeft men elkaar de schuld en neemt men geen enkele verantwoordelijkheid. Zelfs niet als je directeur bent van een dienst en de ambtenaren zeer duidelijk onder je verantwoordelijkheid vallen.

Dat is ook de hele issue van deze kwestie: we zijn er al lang uit dat er een oplossing is en dat deze ook toegepast kan worden. Maar i.p.v. pragmatisch zoeken naar mogelijkheden voor een oplossing zoekt men steeds naar regeltjes en wetjes die aantonen dat het niet hun probleem is. Als ik daar op antwoord dat het de plicht is van de overheid om haar burgers te administreren en dat DIT de basis moet zijn waarin men naar oplossingen moet zoeken wuift men dat gewoon weg. Zelfs als ik vraag wie zijn probleem het dan wel is, antwoord men steevast: “dat weet ik niet maar in ieder geval niet het mijne/onze.”.

Helmi Martens, Juridisch specialist (zoals ze haarzelf noemt op internet en onderaan de brief) van de Gemeente Helmond stuurt me enkele pagina’s aan artikeltjes die volgens haar duidelijk weergeven dat het niet het probleem is van de Gemeente Helmond.

In de laatste alinea van haar advies stelt ze: “Ik heb hem uitdrukkelijk aangeraden een correctieverzoek in te dienen omdat hij daarmee een inhoudelijke discussie kan uitlokken.”(knip & plak). Dit is pas werkelijk kafkaësk. Een ambtenaar die na 15 maanden zegt dat je naar een andere deur moet. Of hebben ze de verkeerde deur voor me geopend toen ik precies dit vroeg?

Ik besluit met de woorden van Kafka: “De deur is er omdat jij er staat.”.

Vanmorgen wéér op TV, de discussie over geweld tegen onze HULPVERLENERS. Maar wat zijn nou hulpverleners?

Eens even kijken wat de dikke Van Dale zegt over hulpverlener: “iemand die medische, sociale hulp verleent“. Dat lijkt me duidelijk. Valt de Politie daar onder? Dat kunnen we ons afvragen.

Eens kijken welke hulp de Politie mij geboden heeft:

• Flitsen als je 6 km te hard rijd en geautomatiseerd een bon op de post doen.
• Aanhouden en controleren in het uitgaansgebied.
• Aanhouden en controleren als ik motor rij.
• Mijn bureau thuis doorzoeken na een klein (elektrisch) brandje in de meterkast.
• Ons lastig vallen als we lekker aan ons vuurkorfje zitten te genieten (overigens ongeremd door enige kennis van de wet.).
• Mij de schuld geven van een ongeval terwijl niemand van de omstanders enige twijfel over de schuldvraag had.
• Achter de ambulance aan rijden naar het ziekenhuis en daar, terwijl doktoren met me bezig zijn, eisen dat ik op een pijpje ga blazen (wat overigens niets opleverde).
• 3 jaar lang vertragen, ontkennen, liegen en elkaar dekken als ik een klacht hierover indien.
• Niet eens een aangifte opnemen als mijn kind voor de 3e keer zonder fiets naar huis moet omdat deze gestolen is met de woorden “dat heeft geen prioriteit“.
• Het, overigens perfect lopend, brommertje van mijn meisje in beslag nemen als ik daar zelf de dief mee betrapt heb, onder het mom van “onderzoek”. Vervolgens dat brommertje (laten) slopen en laten verroesten in de regen. Na 7 maanden mocht ik een hoopje roest komen ophalen.
• Nadat ik aangifte heb gedaan van diefstal van mijn papieren helemaal NIETS doen. Alleen een telefoontje of ik iemand toestemming heb gegeven mijn paspoort te gebruiken als ze dat terugvinden bij een onderzoek. Overigens heb ik het NOOIT meer terug gezien.
• etc, etc, etc.

Ik heb het wel gevonden in de Van Dale: Iemand van den wal in de sloot helpen = ‘iemand onder schijn van dienst, ondienst doen, en zijne zaaken verergeren’.

Zou er iemand bij stil staan dat het geweld tegen deze “hulpverleners” toeneemt omdat ze absoluut geen hulp verlenen maar ons leven alleen maar bemoeilijken? Dat ze geen enkel respect meer uitstralen, naar ons maar zeker naar onze kinderen.

Ik heb respect voor onze hulpverleners; ambulance-broeders, brandweerlui, doktoren en verpleging, maatschappelijk werk, etc, etc. Maar in mijn beleving hoort de POLITIE daar NIET bij.

Jaren woonden we langs elkaar. Menige avond zaten we samen bij de vuurkorf en praten we over allerlei zaken; filosofie, geloof, cultuur, raakvlakken maar ook zeker tegenstellingen. Dankzij Sahid heb ik veel geleerd over de Islam en de Marokaanse cultuur. Maar hij stond ook zeker open voor onze levenswijze. Dankzij Sahid ben ik een beter mens geworden.

Vorige week nog sprak ik zijn vrouw Najet. Ik vertelde haar dat ik hem miste, sinds hun verhuizing. Nu heb ik er spijt van dat ik niet bij hem langs ben gegaan. Hij woonde immers maar 2 straten verder.

Vanmorgen is hij plotseling heen gegaan. Hij laat een lieve vrouw en 4 kinderen achter. Ik mis hem nu al. Salaam aleikum Sahid.

Weer een gekleurd artikel in de Telegraaf . “… de motorbende die een jong gezin aanviel …

Ik heb het filmpje wel 10 keer gezien maar kan er dat echt niet uithalen. Ook kan ik geen “jong gezin” waarnemen, of bedreiging en intimidatie. Wat ik zie is wat er in het filmpje te zien is met hooguit een kleine invulling (tussen haakjes) op basis van vele kilometers ervaring op de weg, in een vrachtwagen, personenauto maar vooral op de motor, best vaak in (grote) groepen:

Een grote groep motorrijders zijn samen onderweg. Overigens is dat een geweldige belevenis. 1 auto blijft stug tussen de massa rijden wat potentieel gevaarlijke situaties kan opleveren. 1 motorrijder gaat langs de auto rijden en geeft door het bestuurdersraampje aanwijzingen aan de automobilist (vaak een gewone aanwijzing zoals “ga even voorzichtig naar de rechter rijstrook“) . De automobilist reageert daar blijkbaar NIET op (en soms verschijnen daar vreemde tekens als middelvingers of wijsvingers naar het hoofd in de auto).

De motorrijder gaat voor de auto rijden en haalt de snelheid eruit. Niet hard remmen of een gevaarlijke situatie veroorzaken maar gewoon de vaart uit de auto halen om hem uit de groep te halen en hem achter de groep te positioneren.

De automobilist rijd hem duidelijk opzettelijk aan, blijkbaar niet van plan zich iets aan te trekken van aanwijzingen. DIT is een potentieel LEVENSGEVAARLIJKE ACTIE want als de motorrijders ten val komt is er geen ontwijken meer aan voor de auto. Die actie verbaast ogenschijnlijk vele aanwezige motorrijders die de aandacht hierop vestigen.

Daarop probeert men de auto tot stoppen te dwingen met steun van meerdere motorrijders. Nog steeds (respect voor geduld) is er geen geweld, bedreiging of intimidatie waar te nemen. Als de auto tot stilstand komt is er nog altijd geen spoor van geweld. (wellicht proberen motorrijders nog altijd een aantal aanwijzingen te geven).

Dan, ogenschijnlijk uit het niets, neemt de automobilist de beslissing de motorrijders aan te vallen. Met een grote (veilige) SUV rijd hij in op de (kwetsbare)  groep motorrijders. Zo te zien een zeer bewuste actie die niets te raden overlaat.

Dan is de gehele groep gealarmeerd en gaat een poging doen de automobilist te volgen en (blijkbaar) een punt af te wachten waar ze, zonder gevaar voor eigen leven, de auto tot stoppen kunnen dwingen. Onderweg is er slechts 1 motorrijder die het portier probeert te openen waarop de automobilist wederom meerdere motorrijders in levensgevaar brengt.

Ondanks alle insinuaties van de media over “motorbendes”, “outlaws” en andere onzin kan ik hier geen wapens waarnemen zoals knuppels, projectielen of misschien vuurwapens om de automobilist bewust uit te schakelen. (als je alle roddels omtrent “motorbendes” mag geloven heeft hier toch de helft een pistool bij en wordt de automobilist door het raampje professioneel uitgeschakeld 🙂  ) NIETS VAN DAT ALLES!.  De motorrijders gebruiken slechts wat ze hebben: de snelheid en acceleratie van de motoren.

Als de auto eindelijk tot stilstand komt probeert men een automobilist het “wapen” dat hij reeds meermaals heeft ingezet af te nemen, zijn auto. (dat dit met enkele rake klappen gepaard gaat begrijp ik inmiddels).

Deze automobilist LEEFT NOG, zoveel is duidelijk. In mijn beleving wederom een bewijs van geduld en gebrek aan kwade intenties van de motorrijders.

Waarom gebeurde dit? Let eens op de witte bus. Die wordt geen duimbreed in de weg gelegd. Ondanks de vele motoren kan hij ongestoord, welliswaar op de rechterbaan, zijn weg vervolgen.

Nogmaals, ik beschik over een zeer ruime ervaring op de weg. Met vrachtwagen, auto of motor rijd ik soms meer als 100.000 km per jaar. De kans dat je, als automobilist, een grote groep motorrijders tegenkomt is misschien een of een paar keer per jaar.

Lieve automobilist: als je dit meemaakt, geef hen een beetje ruimte. Het kost u waarschijnlijk maar een paar minuten uit uw leven.

– Volg aanwijzingen op. Deze kerels weten hoe het is om in een groep te rijden en geven deze aanwijzingen niet om u te pesten maar om een potentieel gevaarlijk situatie te voorkomen.

– Indien mogelijk, wacht even tot de groep voorbij is en ga er achter rijden, op gepaste afstand.

– Probeer niet uw auto tussen de motoren te “wringen”.

– Ook al heeft u haast, probeer deze motoren niet met hoge snelheid in te halen. Dat geeft schrikreacties van deze motorrijders en daardoor potentieel gevaarlijke situaties.

– Ook al vind u motorrijden niet leuk, laat a.u.b. uw blijk van ongenoegen achterwege. Hier heeft niemand iets aan.

Als u begrip toont en een beetje rekening houd met de motorrijders dan zult u merken dat ze hele bewuste, vriendelijke en vooral gezellige weggebruikers zijn. Ze zullen u verrassen met een bedankje, een duim omhoog en op zijn minst een vriendelijke groet.

We moeten de weg samen delen en als we dat met begrip en respect doen komt iedereen veilig thuis.